توي كاف خوندم كه از يه جا به بعد؛
یه خونه راحت میخوای،یه کتاب قشنگ
و یه پارتنری که بدونه قهوه رو چه جوری
دوست داری بدون اینکه ازت بپرسه

بیا برقصیم
تا فرداهای دور

ولش کن. بیا کینگ رام گوش کنیم.

اجازه دادم شب بهم چیره بشه.

همه ی هم گروهی هام توی کامنت های این سریشون نوشتن که برای استرس فلان کار رو کن، استرس که داشتی سعی کن فلان، کیمیا این iteration آخر که نزدیک به فاینال ها بود استرسش بیشتر بود. و خب همه شون واقعا متعجب بودن چون من هیچ سری ای این شکلی نشده بودم.
و خب این چیزیه که من از راهنمایی داشتم و خب کی قراره تموم شه، کی قراره درست شم، کی قراره یاد بگیرم به این شدت به این وضعیت در نیارم، نمیدونم واقعا.

می‌ترسم که تموم نشه هیچ وقت.