عقیده دارم تمام زنانی که اندکی صدا دارند یا ندارند اما علاقه را به جایش، باید این آهنگ را بخوانند؛ بغض کنند در “شب سیه سفر کنم..” و اشک سر بخورد از چین نازولبیال صورتشان و بیفتد روی کلویکل‌شان. عقیده دارم این آهنگ می‌تواند سرود زنان ایرانی باشد، بس که بغض دارد.

نمی‌دانم چه شده، عزیزانم.
لیست سخنرانان شاپرک را دیدم و از ۱۹ نفر، فقط یک نفر خانم بود. خشم دارم و غم و مقدار زیادی حس بی‌چارگی (بیچارگی نه!) و فکر می‌کنم که خدا با ما پدر کشتگی داشته که ما را زن کرده و آسیایی و ایرانی.

ولی خدای عزیز، من پدرت را نکشته ام. فکر هم نمی‌کنم هیچ کدام از زنان این سرزمین کاری به کار پدرت داشته بوده باشند. (شلدن جان لطفا زمان فعلم را چک کن.)
حالا تو می‌گویی نباید مظلوم واقع شوی، من می‌گویم از صبح که بیدار می‌شوم دارم می‌جنگم، اما زورم بهشان نمی‌رسد. شاید هم بگویی فتهاجروا، که باید بگویم پولش را ندارم.
بهرحال که خدای عزیز، من نمی‌دانم چه شده، اگر مشکلت را بگویی شاید بتوانیم حلش کنیم و من فردا صبح در سوئیس بیدار شوم.

محیط بر من چیره شده.

زمان‌شناسی مهارت مهمیه.
بداریدش.

کسی تا حالا از دلتنگی برای پپرونی مرده؟

نه، ولی فلج اطفال دیده شده :')))))

از فلج اطفالم مردن. خب پس من به زودی خواهم مرد.

#یادگاری ۲۴ آذر

-این اونه.
-کدوم؟
-همون اون.
-آهان!

پریا جون کاش یه دیقه بشینی سر جات راه حل ندی -_-

برای هر فرد در ماه تعداد مشخصی “یهویی غیب شدن” در نظر بگیر. مشخص.
یادداشت کن عزیزم.