از بس که تلخ شدم، بلد نیستم به اندازه‌ی شایستگی‌شون از روزهای قشنگ تقدیر به عمل بیارم؛ نهایت نهایت تلاشم میشه “وای که چقدر من خوشحالم” و گناه دارن این روزای قشنگ.
پس هیر’ز تو روزای قشنگ.🍻

یادم رفت روز جهانی اموجی رو پاس بدارم برای اکثر جملات جدی‌ایم که تهش یه “:))” میذارم و خیالم راحت میشه؛ برای تمام🙄هایی که حقیقتا من‌ترینه و برای تمام اوقاتی که روم نمیشد بگم پشمام ریخت و از 🤯استفاده میکردم.

چون که باید شنیده بشه و دوست داره شنیده بشه و کژوال بودن یکی از مسالک مورد پسندمه در اکثر مسائل زندگی.:))

@casualityiswhatyouneed

آقا من از کیبورد چند زبانه متنفرم؛ سوخت این دکمه‌ی تغییر زبانش؛ احساس میکنم اون تیکه از صفحه‌ی گوشی‌م تو رفتگی پیدا کرده از بس زدمش. چرا استیو جابز اینو قبل از مرگ درست نکرد؟:(

خب خدا رو شکر که یه بار دیگه هم یه مشکل از مشکلات خلق الله کم شد؛ مسئولین گفتن صحبت میکنن که درست بشه.

ولی هیچوقت توی هتل تنها نمونین؛ همه‌ی گریه‌های دنیا میان سراغتون و یه تنه نمیشه باهاشون جنگید.

نشکونیم غرور نداشته ی آدم ها رو.
نشکونیمشون اینجوری.

دیگه الان وقتشه.

کلافه

اگر کار اشتباهی کردید، بکنید اصلا نوش جونتون فقط بگید اشتباه کردم چون دلم خواست، اصلا نگفتید هم نگفتید، ولی توجیه نکنید و نرینید به ۴ تا قانونِ درستِ باقیمونده توی دنیا.

یهو چشم باز میکنی میبینی نه تنها دوستاتو دزدیده، که آرزو‌ها و زندگی‌ت رو هم به نام خودش منتشر کرده.
امیدوارم هویتْ‌دزد‌ها به بد‌ترین درد‌ها مبتلا بشن.

یه بار یه آهنگ گذاشتم و یکی خیلی باهاش حال کرد.من از اون وقت به بعد واسه اون آهنگ میذارم؛ امیدوارم حداقل هنوز باشه اینجا:))

امروز به همه‌ی جهان گفتم که نمیخوام برگردم و فردا جهان به روال عادیش ادامه میده و من برمیگردم. چون من به هیچ جای جهان نیستم حقیقتا؛ چه برسه به خواسته‌م؛ و چون ما اومدیم سفرْ نه مهاجرت:))

اصرار ندارن بشناسنت، اصرار دارن همونی باشی که می‌خوان.

عمده مشکل من در رابطه با روابطم.

انقدر دیر نخوابید که صبح که بلند میشید هیچ پست جدیدی اضافه نشده باشه.

ولی هرچقدر هم تقدیر بشه از کسایی که زود پیام آدمو جواب میدن، کمه!

شاید توی جهان دیگه‌ای چیزایی که من دوست دارم منطقی باشن و “درست” و چیزایی که اونا میپسندن نفرت انگیز و “غلط”.

اونجایی که آدم به همه چیزش شک میکنه یه نقطه‌ست؛ آدم شکست میخوره توی یه مسابقه یا یه بحث لفظی یا تفکر معمولی و هی میچرخه و میچرخه و میچرخه و اگر کسی نباشه که دستشو بگیره و ببردش توی راه اصلی، هی به شک کردن ادامه میده تا کم‌کم هویتشو از دست بده؛ شیشه‌ای بشه؛ نامرئی و در عین حال نفرت‌انگیز.
بچگی ما بچگی بود؛ نوجوونی‌مون فقط درس بود و نکن نکن؛ الانم که دوره‌ی جوونیمونه میگن باید قبلا اینا رو درست میکردین.
من طلبکارم! طلبکارم از همه‌ی کسایی که فلجم کردن و گند زدن به زندگی‌م و حالا شعارِ خواستن توانستن و از محبت خار‌ها گل میشود و تو فقط اصلاحو صرف کن میدن.
من طلبکار همه‌ی کسایی‌م که زندگیمو دزدیدن و حالا میگن بگرد پیداش کن.

چقدر گذشت از روزایی که دست همو میگرفتیم و میدویدیم و به هیچ دیواری هم نمیخوردیم؟