عجب روزهایی اند این روزها. عجب روزهای عجیبی اند.

فردا کمتر به ذهنم بیا. باشه؟
ازت خواهش می‌کنم.

بیسکوییت نزنید در چای سیاهتون، پر هلو بزنید در دمنوش چای سبز دارچینی و لیموعسلی‌تون.
بخدا.

مامان به جاى من دست‌هات ُ ببوس

هی گفتن و چیزی نگفتن این شکلیه.

این که هیچی از یادم نمیره واقعا دردم میده.

حافظه‌مو بردارم بندازم جلوی سگ

از ناامید کردن آدم‌هام وحشت دارم.

فردا.
فردای لعنتی.

چرا ما اینطوری می‌کنیم با دلمون؟

“برات خط چشم کشیده بودم.”

#conversations

یاد کتاب قلب سگی افتادم که هیپوتالاموس انسانو به سگ پیوند زد. دارم فکر می‌کنم سگی که مدار پاپز منو بخوره چی سرش میاد؟

با تشکر از سمیرا که یادآوری کرد کجای مغزمو باید بندازم جلوی سگ.