پریا (اون یکی پریا طبیعتا) گفته بود صبر جزیل.
همین.
خدایا اگر مرگ نمیدی صبر جزیل بده.

پریا (اون یکی پریا) پرسیده بود که به خودتون چه حسی دارید؟
فکر کردم: کافی نیستم.
جواب ندادم.
پیام داد: در نرو، جواب بده!
گفتم: کافی نیستم. کافی نخواهم بود.
گفت: زیبا بود.
گفتم: و دردناک
لایک
لایک

#conversations

کافی نیستم. کافی نخواهم بود.

موهای سفیدم قبل از امتحان دو تا بود، الان سه تاست.

دیگه نوبت منه که تلخ و کژ و مزخرف و غیرقابل‌تحمل باشم.

انقدر soul soul کردید که دیگه دلم نمی‌خواد ببینمش. خوشحالید الان؟
اینجا گفته که چرا ببینیم این فیلمو.
اسپویل هم نداره.

یکی از دوستام موقع امتحان خیار می‌خوره. شما اگر یک بار با من تلفنی صحبت کرده باشید متوجه آستانهٔ تحمل بسیار پایین گوش‌های من شدید و این که بعد از دو ترم ما هنوز با هم دوستیم نشون میده که من این آدمو خیلی دوست دارم.

انقدر پست می‌ذارم تا بمیرم.

نه قبل از این که در اثر پست گذاشتن و عدم تولید محتوا بمیرم، اشکان لینک جلسه رو فرستاده و در اثر جلسه مردم.

نه نه، این سردرد زودتر از همه چیز من رو می‌کشه.

من کمتر کسی رو دیدم که برای موزیک پلی شده احترام قائل باشه.

احترام به چه صورته؟
خاموش نکردن ماشین وقتی آهنگ تمام نشده.
وویس ندادن وقتی آهنگ در حال پخش هست.
حرف نزدن وقتی هدفون توی گوش کسیه.

“سخت نگیرید.”
چشم آقای دکتر منتظر امر شما بودیم.
#imsa

#conversations

-[سانسور شده] که رفته.
-مطمئنین رفته؟ شاید نرفته ها
- نه این که هم رفته باشه هم نرفته خوب نیست. من دیگه رفته حسابش می‌کنم.
#imsa

#conversations

از این که با بعضی‌ها جمع بسته بشم متنفرم.
حتا به خوبی.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
دارم فکر میکنم چه خوب است پیدا کردن کسی که زورش به بی‌حوصلگی ما برسد...

عزیزم، حقیقتی هست که مادر همهٔ حقیقت‌هاست و از یک غلظتی از شب به بعد دیگه زورم بهش نمی‌رسه و اون اینه که “تو خیلی دوری”.

امروز روز خیلی سختی بود. ولی تو از‌ پسش براومدی پریا.

آخرین بار که هدیه دادم کی بود؟ دلم ذوق و شوق و شرم هدیه دادن و بغل بعدش رو می‌خواد.

سردردها میان، ولی نمی‌رن.