عزیزم، حقیقتی هست که مادر همهٔ حقیقت‌هاست و از یک غلظتی از شب به بعد دیگه زورم بهش نمی‌رسه و اون اینه که “تو خیلی دوری”.

امروز روز خیلی سختی بود. ولی تو از‌ پسش براومدی پریا.

آخرین بار که هدیه دادم کی بود؟ دلم ذوق و شوق و شرم هدیه دادن و بغل بعدش رو می‌خواد.

سردردها میان، ولی نمی‌رن.

شکوِه دارم. پس کی میریم پپرونی؟

از وجب به وجب وطن، خاکش، قصه‌هاش، آدم‌ها، از ایرانی بودن، از زبان فارسی، از تمام تعلقاتش عُقم می‌گیره.

کورس اطفال خیلی ظریفه. انگار نه انگار مربوط به این موجودات دائم الاستفراغِ گندزننده به زندگانی والدینه.

به مناسبت شروع کورس اطفال
فرستنده گفته بود: با تلاش فراوان ؛)

#hands

گیلاس روی بستنی، شکلات روی کیک، این صدا، برش لیموی کنار شِیکه.
بخند بچه.

من واقعا از “راحت باش”های زیاد می‌ترسم.

جوابم هم همیشه “من معذب باشم راحت‌ترم”ه

تو هیچوقت نمیتونی بفهمی من چرا همش اینجوریم .

الان چه وقت وهمه آخه؟

کاری سخت‌تر از تلفن زدن
هست ولی اینم خیلی سخته.

دلم اون قدر تنگه که می‌تونم به جای فتحه، ضمّه بذارم روی لامش.

خیلی حرف دارم. خیلی حوصله داری؟

درخواستی دارم ازتون. بسیار مهمه. توجه بفرمایید لطفا.

امن باشید. خب؟ شاید من را می‌شناسید از دانشگاه، از کلاس کنکور، از مشاور، از کمیته، از ایمسا، از انجمن، از معاونت، از کوفت، درد، زهرمار، امن باشید که اینجا من می‌دانم شما اینجایید. شما هم می‌دانید من که هستم. این که من خارج از این کانال که هستم و چه می‌کنم، به هیچ کس جز خودم و کسانی که بهشان اعلام کرده ام و نظرشان را خواسته ام مربوط نیست. به هیچ کس مربوط نیست که من در خارج از قابی که حق دیدنش را به بیننده داده ام چه می‌کنم.
خب؟
امن باشید. باشد؟ جنبهٔ تماشای دو قاب از من را داشته باشید. اگر نمی‌توانید، لفت بدهید.
دفعهٔ بعد هم اگر دیدم جنبهٔ دو قاب دیدن ندارید، یک یا هر دو قاب را می‌شکنم توی دیوار پشت سرتان.
خب؟

عزیزم
من فقط دلم می‌خواد گریه کنم و بخوابم. کاش جهان یه روز دست از سر ما برمی‌داشت.

تموم شدن مزخرف‌ترین و اورتینکبل‌ترین کورس جهان رو به خودم و شما و تمام آدم‌فضایی‌های این جهان تبریک میگم.

آلسو، موهامو کوتاه کردم. امیدوارم تمام تلخی‌ها و کژی‌هام توی اون ۱۵ سانت آخر بوده باشه.