ترجمه کردن خودمون برای کسایی که نمیفهمن‌مون خیلی سخته.

تو این تابستون مهمترین کاری که در جهت دانشگاه کردم، جمع کردن آهنگ بود برای روز‌های سخت دانشگاه.
باشد که زهرش گرفته بشه و کمتر اذیت کنه.

وقتی دلم نوشتن میخواد و کلمات تو سرم به هم می‌پیچین ولی جمله‌ای نمیشه از توش درآورد، اونجا می‌فهمم غم فرا گرفتَتَم.
مثلِ الان.

یه وقتایی دلم میخواد برم یکیو بغل کنم تا کمی از غم‌هاش کم شه.
حیف...
حیف که نمیشه.

- خب بگو چه مرگته تا بتونم یه کاری برات بکنم!
- نمیدونم چه مرگمه؛ میتونی کاری واسه‌ی این بکنی؟

دستمو ده دقیقه نگه میدارم روی استوری چند ثانیه‌ایش و زل میزنم به عکسش شاید دلتنگیه کمتر بشه؛ شاید بودنش بیشتر بشه. ولی دریغ که هرچقدر هم باشه کمه و هر چقدر نباشه درد.
#کیم

Confused about anything that can be even a little bit confusing.

مثلا آدم یه جمله‌ی قشنگ میبینه، بعد چون غلط املایی داره نمیتونه منتشرش کنه.
#Obsession

چرا مسواک میزنیم؟
جواب: چون بوی دندان‌پزشکی ساکس.

هر چی بیشتر میگذره بیشتر نزدیکتر به بیست سالگی میشم و بیشتر غمگین و بیشتر اونچه که نباید انجام بدمو انجام میدم و اونچه که باید رو ایگنور.
آخخ لعنت به من خب.🤦🏽‍♀️

.

به جای پایان‌نامه فروختن بیان پول بگیرن انتخاب واحد کنن؛ والا که آسون‌تر و پر‌مشتری‌تره.
#تبخال

همه فکر میکنن بچه‌های ورودی خودشون مزخرف‌ترینن درحالی که بچه‌های ورودی ما مزخرف‌ترینن و دتس اِ فَکت.

Now what?

جای زخمامونو به کسی نشون نمیدیم چون اگه ببیننشون دیگه ما رو نمیبینن؛ دیگه فقط میشیم اون زخما؛ خودمون از یادشون میریم.

ما نفرین شدیم.
این تنها دلیلیه که به نظرم میرسه برای نشدن بعد از اینهمه دویدن.

ما فقط گناه داریم بیست سالگی تا سی سالگیمون اینجوری بگذره.

به مرحله‌ی “کاش زود‌تر شروع بشه که زود‌تر تموم بشه” رسیدم.

اگه یه انرژی مثبت هم قراره فرستاده بشه، برای علوم پایه‌ی نیایش و پرنیانه.
اگه قراره بیشتر فرستاده بشه، برای همه‌ی بچه‌هاییه که فردا علوم پایه دارن.
انی وی، همه‌ی انرژی‌های مثبت جهان که الان دارن صدامو میشنون/میخونن، برن بغل اینا.