اگه راستشو بگم که فکر می‌کنی دروغه.

روا نیست که من روز‌های باقی مونده از بیست سالگی‌مو به انتظار برای یه ایمیل بگذرونم.
روا نیست حقیقتا که هیچ‌جور دیگه ای هم که دارم میگذرونم بگذرونم.
Send me something.
Anything!

ولی من آدمای ۱۲ تا ۲ ِ امشبو فراموش نمیکنم.

Stop looking for miracles.

Some people cared, no one cared enough.

#13RW

But you cared more than enough.
[Are you even real?]

تا جایی که عضلات صورتم کش بیان خوشحالم و
I can’t help but smiling.

یک جایی در بلاگ نوشته بودم:
بله! خواب نمیبینید شما! دارم از چیز‌های خوب برایتان میگویم.

This is what I woke up to.

#Happy

اگه بگم نفری یه سکه میخوام بهتون بدم هم فوقش سه تا سکه از ذخایر سکه‌ی مملکت جا‌به‌جا میشه از بس که بی‌بخارین و پست‌ها رو ایگنور میکنین.

-Keep it cool! Geez!!!
-I’m completely programmed to be opposite of that.

شرلوک تموم شد و هیچکس نیست که منو بغل کنه و از ناراحتی‌م بکاهه.

من فکر میشم میرم تو کله‌ت.

یه زمانی هم بود روی تاب بودیم، بارون میومد، چند نفری داد میزدیم “هنوز دوسِت دارم و از همین حرفا”.

من انقدر از آینده میترسم که حاضرم همین الان خشک بش

امروز استاد فیزیولوژی گفت:
از خدا میخوام تا وقتی زنده باشم که بودنم بهتر از نبودنم باشه.

مثلا کاش من همیشه صدای قلبمو از گوش‌هام نمیشنیدم.

من از این آدم‌های مستقیم و چکشی بودم؛ از این‌ها که تا یک حرف را، خود خود حرف را، بهشان نگویی نمی‌فهمند؛ از این‌ها که باید داد بزنی توی گوششان تا منظورت را بگیرند.
من از این آدم‌های کنایه بگیر و لایه‌ی حرف را پیاز پوست بکن نبودم؛ یا یک چیزی را میدانستم یا نمیدانستم، یا صفر بودم یا یک.
من از این آدم‌ها بودم و بعد چه شد؟
نمی‌دانم چه شد که الان شده‌ام از این آدم‌های وسواسی؛ از این آدم‌های هر حرف را هزار بار در مغزشان تکرار می‌کنند و دائم دنبال معنای دوم و سوم و چهارم تویش میگردند؛ شدم از این آدم‌های حتما منظور بدی داره؛ شدم از آدم‌های “بد بین” به همه چیز و همه کس. شدم آدمی که حتا حرفی که با چکش توی گوشش هم بکوبند را هم نگیرد، نفهمد، نخواهد بپذیرد. من شدم از این آدم‌های از اینجا مانده از آنجا رانده؛ شدم مثبت تا منفی بی‌نهایت به جز بازه‌ی بسته‌ی یک تا صفر.