صحنه‌های دیده شده در تصاویر بالا باعث اظهار تأسف و تمسخر شده. این جمعیت اینگونه تپه‌های اطراف هتل اسپیناس پالاس را در رویای دیدن رونالدو به بالا می‌روند، اما واقعا به این جوانان چه داده‌ایم که از آنها انتظار دیگری داریم؟ وقتی دیوار بلند انزوا سالهاست در دور تا دور کشور کشیده شده است، بسیاری از این جوانان که اینگونه سینه کش کوه را در رویای دیدار رونالدو به بالا می‌روند به این نتیجه رسانده است که احتمالا این آخرین فرصت آنها برای دیدن یک ابرستاره در همه عمرشان است. شاید اگر این سرریز ثروت و برنامه توسعه اقتصادی و اجتماعی کشورهای جنوب خلیح‌فارس و عربستان به سمت ایران منزوی نبود، همین تک فرصت‌ هم برای این جوانان فراهم نمی‌شد. حقیقتاً در طی عمر طبیعی یک جوان ایرانی، چند بار امکان دیدن ابرستاره‌ها فراهم می‌شود؟ کدام رویداد و مسابقه و کنسرت بزرگ بین‌المللی در این کشور برگزار می‌شود؟ در چهل سال اخیر چند ستاره به ایران آمده اند؟ فرهنگ ساختنی و تجربه کردنی‌ است و وقتی امکان تجربه‌ای نیست، فرهنگی هم نخواهد بود. انزوا نتیجه‌ای جز فقر ندارد و این فقر همه جانبه است، فقر فرهنگی، فقر اجتماعی و فقر اقتصادی!

📡 @Secrets_Box

امروز ویدیویی از گریه‌های اون کودک در ویدیوی اول پخش شده بود که می‌گفت ما اینجا هتل گرفتیم ولی اجازه نمی‌دن رونالدو رو ببینیم. این بچه به آرزوش رسید ولی خب این که بابای پولداری هم داره بی تأثیر نبود! پدرش حدود پنجاه میلیون هزینه کرده هتل اتاق گرفته تا بچه‌ش بتونه رونالدو رو ببینه، اتفاقا کار خوبی‌م کرد دمش گرم که برا خواسته بچه‌ش احترام قائله و این شانس‌و از دست نداد، ولی می‌دونی چی آزار دهنده‌ست اینکه کساییو میشناسم طرف یه تومن نداره برا بچه‌ش لباس بگیره پس‌فردا بفرستتش مدرسه، رفته لباس دست دو از اینور اونور گرفته برا بچه کلاس اولی‌ش.

#بخوابیم
📡 @Secrets_Box