مینهو هام رو خیلی دوست دارم متفاوتن ولی یه رفتار شبیه به هم دارن.
یه چیز دیگه که برام مهمه اینه که همشون یه بخشی از شخصیت مینهوی واقعی رو تو خودشون داشته باشن و امضای اصلیمم اینه که همیشه یه رد کوچیک از خودم رو توشون می‌ذارم
مینهوی بویفی به هیچکس جز آدمای اطرافش اهمیت نمی‌ده
مینهوی انیگما خوب نقش بازی می‌کنه و غمش رو با شوخی کردن می‌پوشونه
مینهوی اسپرینگ از مشکلاتش فرار می‌کنه تا آسیب نبینه
مینهوی مانستر نسبت به شرایط و تغییرات خیلی انعطاف پذیره
و مینهوی د منو دروغگوی خیلی خوبیه

بی خوابی وقتی خیلی روم فشار میاره دلم میخواد حرف بزنم همش اما کسی نیست

این دو تا و رفتارشون با پارتنرشون جوری سینگلیم رو کوبیدن تو صورتم که تا یک ماه نای بلند شدن ندارم از شدت ضربه

خدایا لینو که نمیدی بهم هیونجه هم که زنده نمیکنی بیاد من و بگیره گینتوکی هم که گردنم نمیگیره حداقل یه پای برام بفرست یکم کمبود احساساتم رو جبران کنه

حس میکنم از دیروز تا الان چند روز گذشته
داشتم اتفاقات دو شنبه رو تعریف میکردم و اینجوری بودم که واقعا اینا دیروز اتفاق افتادن؟

اینجوریه که خب گاهی دیروز انگار چند ساعت قبل بود و حس تازگی داره ولی برای من خیلی همه چیز مرده و خاک گرفته ست انگار ازش چند روز میگذره

من خیلی همه چیزو به خودم میگیرم
یعنی شما به گربه‌ی حسن کوره هم تیکه بندازین ممکنه من اونو به خودم نسبت بدم و ناراحت شم

الان یه چیزی خوندم و با تمام وجود به حق بودنش ایمان دارم

سه تا چیزی که هیچ وقت نمیتونم ببینم
فضایی ها
دایناسورها
و لینویی که صددرصدش رو روی استیج نمی‌ذاره

جوری با انرژی روی استیج می‌رقصه و میخونه که ما رو از پشت گوشی هم به هیجان میندازه

—

֎

—

֎