عادت کرده بودم پولی که کار کردم تو جیبم باشه و باقی خرج و مخارج رو بابام بده

میرفت هر چی نیاز داشتم می‌خرید برای خونه تو کارتم پول می‌ریخت میداد دستم این مدلی مستقل بودم برای همین از این که کامل جدا بشم میترسم

بهشون گفتم کرایه و شهریه دانشگاه رو میتونم بدم
میتونم هم کار کنم هم درس بخونم هم زندگی رو بگردونم ولی راستش میترسم چون هیچ وقت اینجوری نبودم

خجالت اوره ولی با بیست و چهار سال سن هیچ وقت قرار نبود تا این حد مستقل بشم

خلاصه هروقت فرصتش رو داشتین از همه نظر رو پای خودتون وایستین که اگه لازم شد مثل من نشین
به حرف خانواده که میگن تو فقط درس بخون به فکر پول نباش و لازم نیست کار کنی هم اهمیت ندین چون این حرفشون از رو خیرخواهی نیست به وقتش می‌تونه بیشترین فشار رو روتون بذاره

مثل اینه که یک عمر توی شهر زندگی کنین با بهترین امکانات بدون اینکه انتظاری ازتون داشته باشن و یهو بفرستنتون تو جنگل و انتظار داشته باشن زنده بمونی درحالی که نهایت کاری که تو کردی این بود که بری از سر کوچه برای خودت خوراکی بخری و برگردی

به سن و سال و شخصیت هم ربطی نداره اگه تا الان نتونسته باشی مستقل بشی وقتی که لازمه هم نمیتونی

آه کاگورا دختر نازم

بهترین دختر انیمه‌ی شونن🤲

—

اگه خوابم باز به هم بریزه جدی افسرده میشم

زبان فارسی خیلی خیلی سخته و ما جدی متوجه نیستیم