پام دیگه درد نمیکنه میسوزه اما بازم برای تکمیل کردن سناریوی توی ذهنم نیم ساعته طول و عرض اتاق رو راه میرم و نتیجه واقعا راضی کننده بود

تونستم خفن ترین خانواده‌ی مافیایی رو بسازم و آخرین حفره های خالی داستان رو هم پر کنم

نیاز دارم از خونه فرار کنم
مهم نیست کجا، فقط هرجا دور از کانون گرم و زیبای خانواده

خیلی داره از نظر روانی بهم فشار میاد و این رو مدام سر اطرافیانم خالی میکنم و از دست اونا هم ناراحت میشم

فرستادن لوکیشن خونه‌مون اون سر دنیا*

آگهی گمشده:
یه ارین گم شده بود، گذاشته بودنش کنار جدول که صاحبش بیاد ببره اما الان نیستش. اگه کسی اشتباهی برش داشته بیاد بذارتش سر جاش.

حق؟ حق

؛ Infp : چرا عصبیم میکنی وقتی میدونی بعدش

از بیرون کاملا جدی ام اما از درون درباره خودم دچار شک میشم که نکنه من آدم بد و اشتباهی ام که باهام اینجوری رفتار کردی.

این مدت انقدر این وضعیت رو تجربه کردم که دیگه دارم روانی میشم

من ناراحتم اما قرار نیست بهش بگم و انتظار دارم خودش بفهمه ولی اگه نفهمه و بازم خودم برم سمتش، قطعا دفعه‌ی بعدی که ناراحت بشم منتظرش نمی‌مونم
دیگه هیچ وقت قرار نیست منتظرش باشم

یه فکت رندوم و بی اهمیت درموردم اینه که وقتی وسط بحث یه شوخی زیرپوستی کردم یعنی دیگه ناراحت و عصبانی نیستم اما قرار نیست اعتراف کنم چون می‌خوام یه چند روز دیگه تو قیافه باشم

هرچیزی در رابطه با تو با اهمیته

خونه‌ی ما هر روز هالوین پارتیه.🤡

کمیکای جونجی ایتو خیلی خیلی وایرال شدن و توی این هالوین کرکترهاش به شدت ترندن

خوشحالم واقعا چون داستان های مریضی که می‌نویسه واقعا عمیق و خلاقانه‌ان