تا سه‌ ظهر خواب بودم و دوباره ده خوابیدم تا دو نیم عالیه

واقعا جنبه‌ی شکست رو ندارم

نمی‌دونم خودم رو چی فرض کردم یا چه انتظاراتی از خودم دارم که توی اولین تلاش برای هرکاری باید بهترین بشم
شاید اگه توقعاتم رو از خودم پایین بیارم یک‌بار رد شدن انقدر ناامید و عصبانیم نکنه

—

۲ و بیست و دیقست و من دارم دوباره از اول بویفی رو میخونم
بازم ممنونم بخاطرش

هربار حس بدی داشتم برمی‌گردم سراغ این پیام یک‌بار دیگه :)

ساعت دوی نصفه شب بحث فلسفی راه انداختیم! انگار روز رو ازمون گرفتن.