می‌خوام یه اعترافی کنم وقتی کسی بهم چیزی میگه، پیشنهادی میده یا چیزی معرفی می‌کنه در ظاهر قبول میکنم و حتی سعی هم می‌کنم بهش عمل کنم ولی خب نمیتونم و درنهایت کاری که خودم می‌خوام رو انجام میدم

اون مشورت گرفتن حکم ادای احترام رو داره بیشتر. منم نظرات رو می‌شنوم همیشه تا متوجه بشم نظر خودم درست‌تر بوده.

بیشتر از خود نظری که میدن تعاملش برام مهمه و می‌دونم سلیقه و طرز فکر اون شخص چیه و بعدا اگه بخوام باهاش وقت بگذرونم بهش توجه میکنم اما خب آره تهش کار خودم رو میکنم

اگه خودش جزو اون کیرها باشه چی؟ به بقیه هم بگیم عینک نزنن؟