اگر بخواهم در نگاهم معنایش دهم؛ تمام زیبایی را در خود می‌گنجاند.
حضورش، تمثیل خورشید در سیاهی روزهایم است و خداوندا... زیباست!
مواج موهایش، آرام و قرار را از دل شکسته‌ام ربوده و لبخندش، بوسه‌ی فرشتگان را در خود جای داده است.
به‌راستی که دوستی، حقیقی‌ترین آیین است؛ چرا که تمام گریه‌ها در آغوش او دفن می‌شود و تمام دقایق با حضور او می‌گذرد.
نیمه‌ای دیگر از من، که برای کامل کردن این منِ ناقص، روی زمین رویید.
آوازش را شنیده‌ای؟! هر روز، زیباتر از روز قبل است. گوش‌هایم به شنیدنش ناآشناست، ولی زمزمه‌هایش هر روز در افکارم جولان می‌دهد.
لبخندش را چطور؟ خالقش قلم به دست گرفته و آن را با ظرافت روی چهره‌اش نقاشی کرده است.
وجودش را چه؟ گرمایی‌ست پر از حسِ ماندن؛ آغوشی که برای به دام انداختن دردهایم همیشه باز است و گوش‌هایی که برای شنیدن من، شنواست.
پر از بی‌نقصی و کمال... در چشمان من، او پر از بی‌نقصی و کمال است؛ چرا که حتی رد محو کاستی‌هایش نیز در پسِ روح زیبایش جان باخته است.
برای نوشتنش، کلمات از دامِ قلم می‌گریزند و جملات در هم می‌شکنند. مگر می‌شود وجودش را با کلمات محدود کرد؟
هیچ جمله‌ای برای به بند کشیدنِ روح بزرگش در آغوش کاغذ، کافی نیست.
برای من و کلمات عاجز من، هیچ کتابی در وصف حضور بی‌انتهایش کافی نیست.
چگونه بگویم دوستی که آغوشش را نبوسیدم، اما گرمایش را در تار و پودم حس کرده‌ام؛ دوستی که حضورش را ندیدم، اما تمام زیروبمش را حفظم، برایم خانواده‌ایست که خودم برگزیدمش؟
اگر بخواهم در نگاهم معنایش دهم؛ اوست و بی‌نهایت او...