درصد دراما کوئینش کمه، درست نبود.

ایران چه خبره؟ نشانه‌های آخرزمانه؟

اینکه خانواده دیگه منو اون دختربچه‌ای که نباید از خیلی چیزها خبر داشته باشه نمی‌بینن خیلی اذیتم می‌کنه
بذارین در دنیای عروسکی خودم بمونم من برای فهمیدن این حقایق زشت خیلی کوچیکم

     ‿᷼︵ ᳝⏜‌⭒᮫ ✰᮫ ⭒⏜ ᳝︵᷼‿

این پیام رو بفرستید چنل‌هاتون، شغل یا رشته‌ی موردعلاقه‌تون رو بگید تا براتون یه سناریوی چندخطی از شما و موقعیت‌تون بنویسم.

بلاگر
دلم پول مفت میخواد

نه ببین let me tell you something همیشه اینجوری نیست 😂
آه ولی داره یازده میشه و من هنوز بیدارم

خیلی گوگولی بود خصوصا اون بخشی که خوشگلیم رو منشن کردی مرسی عزیزم

ما شاید فقط پنجاه نوع تراژدی داشته باشیم که در زندگی اتفاق میفته
و این اتفاقات تکراری، توی زندگی همگی وجود داره. فقط ترکیبش متفاوته...
آدم ها زندگی ها خاص و منحصربه‌فردی ندارن. درواقع هیچ مشکلی مختص یک شخص نیست و دردها مدام در سناریوهای یکسان قرار میگیرن. برای همین بارها پیش اومده که وقتی با یه نفر صحبت می‌کنی، میفهمی چقدر زندگی مشابهی داشتی و با خودت فکر می‌کنی اوه این همزاد منه اما در واقعیت زندگی تو و میلیون‌ها آدم دیگه شبیه همدیگه‌ست.
حتی بعضی از دردها در یک جامعه مشترکه. به‌نظر من تنها چیزی که ممکنه یک نفر رو خاص‌تر از بقیه کنه اینه که آدم فضایی ها بدزدنش و ازش به عنوان طعمه در یک جنگ میان ستاره‌ای استفاده کنن و درنهایت توی شکم یه نهنگ آسمانی که توی یک سیاه چاله زندگی میکنه، بلعیده بشه. به جز این، هیچ کس توی مشکلات و دردها خاص نیست.
حالا چی باعث میشه ما فکر کنیم زندگی ما از بقیه سخت‌تره؟ تفاوت شخصیت آدم‌ها...
برای مثال من آدم خونسردیم و دربرابر اتفاقات بزرگ روند فراموشی رو در پیش میگیرم به همین دلیل اتفاقاتی که برای بقیه مثل یه فاجعه‌ست برای من در اون زمان مثل یک سرماخوردگی عادی میگذره اما در طولانی مدت اثرات منفیش رو نشون میده
همین باعث میشه در لحظه‌ی وقوع اون اتفاقات من خیلی آروم و خونسرد باشم ولی اگه پنج سال بعد حالم رو بپرسی،‌ ممکنه من رو جوری نابود شده ببینی که فکر کنی از جنگ برگشتم.
حالا دوستی داشتم که زندگی مشابه من رو داشت و خب شرایط برای اون متفاوت بود. اون من رو درک نمی‌کرد و حتی فکر می‌کرد عمق مشکلاتش از مال من بزرگ تره و من هم نمی‌تونست رفتارهاش رو درک کنم و از نظر اغراق آمیز بود.
پس تنها چیزی که ما رو از هم جدا میکنه، مشکلاتمون نیست، جزییات رفتاریه که در طول سال تومون شکل گرفته و ما رو ساخته.

دقیقا مثل فیلم ها و داستان ها که در نهایت فقط پنجاه سناریو وجود داره در برابر میلیاردها فیلم و کتاب که توی دنیا وجود داره و تفاوت تمام اینها سناریوهاشون نیست بلکه جزییاتیه که این سناریو رو خاص تر نشون میده

شیش بیدار شدم

وقتی به جای اکثریت همجنسگرا جزو اقلیت دگرجنس گرایی:

دوستان من یه چیزی فهمیدم و خیلی دارم سعی میکنم بهش عمل کنم
اینکه به هیچ عنوان نباید وقتی یه بچه‌ی کوچیک رو توی خیابون دیدین باهاش دوستانه رفتار کنین
مثلا تو ترافیک اگه یه بچه توی ماشین کناری بود باهاش شوخی نکنین چون باعث میشین فکر کنن تمام غریبه ها مهربونن و این اصلا خوب نیست

پس اگه بچه ای دیدین تا زمانی که کمک احتیاج نداشت نه بهش دست بزنین نه دوستانه برخورد کنین

ولی هند و پاکستان باید به جای موشک چندتا آشپز خیابونی میفرستادن مقابل هم هر کی بیشتر تو غذاش رید اون برنده‌ی جنگ بشه

قبل شروع جنگ چرا از من مشورت نمیخوان؟ 😔

نه تنها خودمون کصخلیم کشورای دور و برمونم کصخلن

بابام همین که اومد تو گفت این دختر من کجاست دلم براش تنگ شده؟
رفتم اول کاری زخم پام رو نشون دادم که یکم به خاطرش لوسم کنه کمبود احساسات اخیرم جبران بشه