چند روز پیش یوان لو از من پرسید اگه تونستم سالم به ایالت وو برگردم دلم میخواد چیکار کنم؟ اون موقع جوابی براش نداشتم، ولی حالا میدونم. من نمیخوام به اون حرمسرای سرد برگردم و با کسی که نمیشناسم ازدواج کنم و بانوی نجیبی بشم که هیچی نمیدونه. درست مثل اتفاقی که الان افتاد، اینکه سرنوشتت رو با دستای خودت کنترل کنی، خیلی احساس خوبیه.

سکانس‌هایی که خبر مرگ رویی رو بهش دادن و بعدش که با خاطراتش گریه کرد 10/10

فکر میکنم هر دوتون قبلا درباره فرمان سلطنتی امپراتور آن شنیدین. مهم نیست با شاهزاده دوم ازدواج میکنم یا اون، در هرصورت من زن آینده فرمانروای این ایالت میشم. رو یی جیه، یوان ژو گه گه من نمیخوام برگردم. شماها یه قناری طلایی رو به یک عقاب وحشی تبدیل کردین. دیگه نمیتونم برگردم!

درسته توی زندگیم هیچوقت ایالت وو رو ترک نکردم ولی وقتی جوان بودم منم آرزو داشتم قهرمان بشم. با دیدن اینکه توی کشتنش چقدر قاطع بودی فقط میتونم حسادت کنم. گذشته از همه اینا مهم نیست چقدر قدرت یا اقتدار دارم اینا فقط بخاطر اینکه من همسر کسی یا مادر کسی ام ولی تو فرق داری، همونطور که نینگ یوان ژو گفت، درخششی که تو داری بخاطر تکیه به اون نیست.