پسرفت شخصیتی رو میتونستی با تونگ گوانگ ببینی. اول قصه بهمون نشون دادن که این پسر یه ژنرال بزرگ با نقشه‌های بزرگتره که یه تنه لشکر کشور وو رو شکست داده و امپراطور رو اسیر کرده ولی در ادامه تمام کاراش فقط یه پسر بچه نوجوون کم عقل رو نشون میداد که میتونم بخاطر کمبودهاش و وابستگی مریض‌گونه‌ش به رن شین قبولش کنم اما تو قسمت‌ اخر که تو میدون جنگ کاملا از خود بی خود شده بود و یه تنه و بدون مشورت خواست به جنگ پان شمالی بره چه توجیه‌ای داشت؟؟ با این حماقتش باعث مرگ نینگ یوان جو و رن رویی شد. کدوم ژنرالی چنین اشتباهی میکنه؟ شخصیت پردازی لی تونگ گوانگ خیلی ناامیدم کرد و همین یه اشتباه باعث شد کل قصه هم به سمت اشتباهی بره. امیدوارم نویسنده تو کارای بعدیش چنین نقصی توی شخصیت پردازی‌ش نداشته باشه.

میخوام چیزی از خودم به جا بذارم، نشونه‌ای که نشون بده من، لیو یونینگ، اینجا بودم. نمیشه همه آدمای دنیا رو راضی کرد یا محبوب همه بود اما باید یادمون باشه برای افرادی که دوستمون دارن یا دوستشون داریم زندگی کنیم.

هر بار قصد انجام کاری رو داری، مسیر پر از خاره، مجبوری از بین‌شون بگذری و تازه پشت خارها یه باتلاق‌ـه! با اینحال هر نقشی رو خوب بازی کن، هر کاری رو خوب تموم کن چون هنوز به این جمله اعتقاد دارم که "زمان جوابت رو میده."