برای نقش چو واننینگ، من قبلاً چنین نقشی رو امتحان نکرده بودم. پس با خودم گفتم چطور میتونم این شخصیت رو درک کنم. اول خودمو در جایگاه خواننده ساده گذاشتم، مثل بقیه فیلمنامه رو خوندم. با خوندن قصه احساساتی بهم منتقل شد و بعد خودم رو جای شخصیت گذاشتم. وقتی نقش چو واننینگ رو بازی میکردم، چیزی به این شخصیت اضافه نکردم چون خود این کرکتر یه عالمه انرژی داشت؛ به همین جهت موقع فیلمبرداری کاری که اکثراً انجام میدادم دریافت بود. دریافتِ آدمایی که در نقش‌‏های دیگه کنارم بودن. اونا بهم بازخوردهای احساسی میدادن. وقتی شاگردم کاری میکرد من بعنوان خواننده احساساتی میشم پس در نقش چو واننینگ هم میتونم بواسطه اونا منقلب بشم. بنابراین فقط لازمه که اونا (شاگردها) رو درک کنم تا کلِ قصه رو حس کنم، اینجوری میشه که چو واننینگ بوجود میاد.