این چند روز کلی بحث دیدم که چرا توی سریال "تناسخ" رو عوض کردن و به نجات از مرگ تغییرش دادن. اگه از بحث مجوز و مسائل اخلاقی بگذریم، از نظر شخصیت‌پردازی می‌خوام بگم چرا این تغییر رو دوست دارم:

توی رمان، هه یان مجبور میشه طبق خواسته‌ی خانواده هویت عوض کنه و ازدواج کنه، بعد نابینا میشه، می‌خواد خودکشی کنه ولی نجاتش میدن اما آخرش هم غرق میشه و دوباره توی بدن دختر بزرگ خانواده‌ی هه برمی‌گرده. مسیرش پر از حس حقارت و کمبود محبته اما توی سریال، با اینکه به تصمیم خانواده شک داره، بهشون اعتماد می‌کنه و چای رو می‌خوره که کور میشه ولی این پایان راهش نیست، با همون شرایط تصمیم میگیره به پایتخت بره و حقشو بگیره که وسط راه ترورش می‌کنن، خوشبختانه نجات پیدا می‌کنه و تصمیم می‌گیره با هویت واقعی خودش وارد ارتش بشه و افتخار کسب کنه. این تغییر باعث شده بخش "خودکم‌بینی" هه یان کم، اعتمادبه‌نفس و انرژی‌اش بیشتر و لطافتش حفظ بشه. بعضیا میگن با این تغییر، رنجِ هه یان کم شده و انگیزه‌ انتقام ضعیف‌تره ولی یادتون نره که داستان فقط درباره‌ی انتقام نیست؛ مأموریت اصلی این دختر، پس گرفتن همه‌چیزهایی‌ـه که ازش گرفتن و این مسیر بیشتر با امید جلو میره تا کینه. اوج لذتِ داستان هم جایی باید باشه که با افتخار هویت واقعیش رو پس می‌گیره، نه صرفاً کشتن دشمن! البته بعدها مرگ دوستانش، نفرتشو بیشتر می‌کنه، اما حداقل در ابتدای داستان، نیروی محرکه‌اش بیشتر امیده تا کینه.

یه انتقاد دیگه اینه که چون توی سریال هه یان تجربه‌ی زندانی بودن توی اندرونی رو نداره، نمی‌تونه با زنای بیچاره و خونه‌نشین همدردی کنه. ولی واقعیت اینه که هه یان هم سال‌ها توی بدن یه مرد گیر کرده بود و طعم فشار و تبعیض رو بین مردها چشیده؛ پس خیلی هم خوب می‌تونه درک کنه چقدر شرایط برای خانم‌ها سخت و دور از انصافه. به طور کل، به نظر من، نسخه‌ی سریال باعث شده هه یان پرانرژی‌تر، امیدوارتر و حتی تأثیرگذارتر باشه. بیاین به این فکر کنیم که برای تغییر و گرفتن حق لازم نیست بمیری و زنده بشی گاهی فقط لازمه یه فرصت دوباره به خودت بدی 🤩