طبیب شوی‌دو: نمیشه مرده رو زنده کرد، محاله!
تانگ لی‎سی: ولی من عاشق کارهای محالم حتی اگه با جونم قمار کنم!

🤍🤍 فانگ پینگ‌جای هم فقط ظاهر میشه تا با کرکترها کمیستری بسازه و بعد غیب میشه🤩

تانگ لی‎سی: تا حالا به مرگ فکر کردی؟
شن لانگ هون: هر روز. فقط زنده‌ام که جلوی هوی‌ نیانگ دست خالی نباشم.
تانگ لی‎سی: همیشه باور داشتم آدم باید هر جوری شده زنده بمونه؛ وقتی زنده‌ای هزارتا کار می‌تونی بکنی ولی وقتی مُردی دیگه هیچی باقی نمی‌مونه!
شن لانگ هون: خیلیا دلایل خودشون رو برای فداکاری دارن. برای پو جوو، ارباب جزیره چنگ و استاد شائو، اسمش وظیفه‌ و باوره. برای من و چی یون اسمش عشقه و وفاداریه ولی تو فرق داری.
تانگ لی‎سی: امروز خیلی پرحرفی!
شن لانگ هون: چون تو خیلی کم حرف زدی... تانگ لی‌سی، تو عوض شدی!
تانگ لی‎سی: چطور؟
شن لانگ هون: دیگه از آ شی نمی‌ترسی!
تانگ لی‎سی: از کلمه‌ی ترس استفاده می‌کنی؟
شن لانگ هون: از هیچکس نمی‌ترسی، چون قدرتمندی کسی ارزش ترسیدن نداره ولی با اینکه کلی دشمن قدرتمند داری هیچوقت انقدر محتاط ندیدمت، به جز جلوی اون.
تانگ لی‎سی: فقط چون یه مدت فکر می‌کردم یه جاسوس از طرف لیو یانه.
شن لانگ هون: تانگ لی سی، می‌دونی هیچوقت نگفتی توی دلت چی می‌گذره همین که شروع کنی به توضیح دادن یعنی باختی. چیزی که تو نداری دقیقا یه آدم مثل اونه. کسی که بتونه احساس واقعیش رو نشونت بده. کسی که از خودت صادق‌تر زندگی کنه. می‌بینی اون دقیقا همون مدلیه، همیشه دوست داره کمک کنه، نمی‌تونه تحمل کنه کسی گرسنه، خسته و زخمیه یا داره درد می‌کشه. بزرگ‌ترین هنرش اینه که درد بقیه رو قشنگ حس می‌کنه و یه راهی پیدا می‌کنه تا یه ذره سبک‌ترش کنه.
تانگ لی‎سی: ولی اینجوری زندگی کردن خسته‌کننده‌ست. یه وقتایی یادش می‌ره خودش چی می‌خواد.
شن لانگ هون: حق نداری واسه بقیه تعیین کنی شخصیتشون چجوری باشه. حداقل اون از کمک کردن به بقیه لذت می‌بره؛ از تو خوشحال‌تر زندگی می‌کنه حتی از منم خوشحال‌تره. این اسمش فداکاریه، خودش انتخاب کرده!