در افسانه‌ها آمده است که او
ژنرالی بود زاده‌ی شب،
وقتی ستاره‌ی جنگ بر آسمان طلوع کرد.
لباس تیره‌اش،
نه از پارچه،
که از سوگِ هزار نبرد بافته شده بود.
اپل‌های طلایی بر شانه‌هایش
نشان افتخار نبودند،
بلکه یادگار فرمان‌هایی بودند
که جان انسان‌ها را تغییر دادند.
مدال‌ها بر سینه‌اش
چون مهرهای سرنوشت آویزان بودند،
بی‌درخشش،
اما سنگین‌تر از طلا.
او کلاهش را بر سر نمی‌گذاشت
مگر آنگاه که مرگ
در صف دشمن ایستاده بود.
سر فرو می‌انداخت
نه از ضعف،
که برای شنیدن صدای ارواح
سربازانی که بازنگشتند.
می‌گفتند
وقتی قدم برمی‌داشت،
زمین لحظه‌ای مکث می‌کرد،
و باد نامش را آهسته زمزمه می‌کرد.
او ژنرالی بود
که پیروزی را فتح کرد،
اما در افسانه‌ها
با تنهایی‌اش و زیبایی و عظمتش جاودان شد.

-زهرا پورپارسا٫ ۲۰ دسامبر ۲۰۲۵