اونایی که چو کونگ عزیزم رو قبل از قسمتای 13 و 14 جاج کردید، از امپراطور بهشتی بترسید😒

طفلکم تو سریال قلبش اندازه یه گنجشکه البته تو ناول اینطوری نیست و همچنان با تجربه چند زندگی اول، از هم متنفرن و حسشون بهم عوض نشده ولی اینجا شخصیت‌ها طبق معمول سیدراما صافت شدن و زود از دست رفتن :)

شیانگ یون: چو کونگ و لو چانگ کونگ افراد کاملا متفاوتی هستن.
استاد نخ قرمز: شیانگ زی، آخرین بار چو کونگ جاودان عمیقاً عاشقت بود.
شیانگ یون: اون چو کونگ نبود.
استاد نخ قرمز: بین هست و نیست یک خط باریک وجود داره. اون حتی خودشم نمیدونه حسش چیه، توچطور میتونی مطمئن باشی؟

چو کونگ به شیانگ یون گفت که لو چانگ کونگ نیست اما هنوز کاملاً تحت تاثیر احساسات لو چانگ کونگه و نمیتونه ازش جدا بشه، حتی با خودش میگفت: "تا وقتی کسی هنوز لو چانگ کونگ رو به یاد داشته باشه، ناپدید نشده." و به یاد تمام احساساتی که تجربه کرده گریه کرد!!!!
خدای جنگ شکست ناپذیرِ پنجاه هزار ساله در یک حرکت کاملا ناک اوت شد رفت :(

قسمتای تو بهشت برای بعضیا انگار خسته کننده بوده اما من دوسش داشتم. چو کونگ حسود و سردرگم زیادی قشنگه🤌

از هوش چو کونگ هم خوشم اومد. تا برگشت سراغ لائو لی رفت و سوال کرد که رفتار جاودانه‌ها تو زندگی فانی چطور باید باشه و به شیانگ یون هم گفت که متوجه شده تو زندگی اول حافظه‌ش سر جاش بوده🤌

"بر اساس تجربه جاودانه های دیگه توی مصیبت های فانی، شخصیت جاودانه‌ها وقتی به قلمرو فانی میرن بر اساس شخصیت اصلی اونا ترتیب داده میشه. درباره اینکه چیکار می کنن یا چطوری به پایان میرسه، همه چیز بستگی به شخصیت های متفاوت اونا داره، ربطی به کتاب سرنوشت من نداره."

ولی متاسفانه لائو لی رو طوری که میخواستم سرخ نکرد و واکنش شیانگ یون بهتر بود🤣