بانو لان: مثل همیشه لباس بپوش، بقیه ببینن حرف درمیارن.

بانو ووجی: شمشیردار حرف بقیه رو باور نمیکنن.

بانو لان: اون باور نمیکنه ولی بقیه باور میکنن. وقتی ادم های زیادی یه چیزی رو باور کنن، تبدیل به واقعیت میشه.

اینور زوج اصلی لاو میترکونن همزمان در اون ور قصه، یوان جی و گوان چیان:

یوان جی: چرا همیشه فالگوش میایستی؟ تربیت نداری؟

شانگ گوان چیان: دیگ به دیگ میگه روت سیاه. خودتون لنگر خوردین کنگر انداختین. اقامتگاه دودمان جی راحت نیست؟ عادیه که بیام دیدن شوهر آینده ام. برای خودتون مَردی شدین، برین دنبال زن زندگی، هر روز آویزون برادرتون هستین.

یوان جی: فضولیش به تو نیومده!!!

گونگ شانگ جو: گفتنش دردت رو از بین میبره؟ گفتنش زخمت رو خوب میکنه؟

شانگ گوان چیان: نه، ولی بچه‌که بودم، هربار زانوهام زخمی میشد مادرم برام دارو میذاشت و میگفت: "چیان اگه زخمی شدی بهم بگو" هربار که این حرف رو میزد زخمم دردش می رفت؛ خیلی خوبه که برای یکی مهم باشی.

گونگ شانگ جو: دنیای بچه ها با دنیای افراد بالغ فرق داره. در دنیای رزمی شادی و موفقیت رو میشه جار زد ولی درد و رازت رو باید پیش خودت نگه داری وگرنه دست مایه خنده میشی و ادم های کمی ممکنه هم دردی کنن.

شانگ گوان چیان: آدم های کمی؟ بهتر از هیچیه. اگه زخم های قلبتون رو خوب نکنین، با هربار دست زدن، زخمش عمیق تر میشه.

گونگ شانگ جو: زخم های یه حیوون رو دیدی؟ اونا زخم شون رو نشون نمیدن چون جنگل حیوون های ضعیف رو قبول نمیکنه، میرن توی غار زخم شون رو به آرومی لیس میزنن. منتظر درمان یا مرگ میمونن.

شانگ گوان چیان: ولی انسان که حیوون نیست. حیوون ها قلب ندارن ولی انسان ها چرا! قلب جایی برای موندنه. اگه کسی رو داشته باشی که شراب گرم و برف آب شده برات بیاره، برای گذروندن زمستون سخت قلب کافیه با این که نمیتونه کامل سرما رو از بین ببره.

گونگ یوان جی: ولی هرکسی نمیتونه با شراب گرم قلب رو گرم کنه شاید زخم بیشتری به قلبت بزنه.

این جشنواره فانوس که همه دوتایی بودن و یوان دی دی من تک و تنها مفت نمی‎ارزه🙅🏻‍♀️

با شعار "خدا خیرت نده شانگ جو" عملیات هیت به این شخصیت‌ را آغاز می‌کنیم.

با اینکه خیلی غصه خوردم اما همچنان از بازی عالی تیان جیا روی قشنگم غرق لذت بودم؛ مخصوصاً اونجایی که پزشک‌ها داشتن درمانش میکردم و همزمان درد میکشید و دستور میداد. بازیش 10000/10