یون وی شان: هربار که شمشیری حرکت میکنه فکر میکنم زندگی به نفسی بنده و موقع مرگ هیچ دردی نمیکشی چیش ترسناکه؟... بعد مرگ یون چو فهمیدم اینجوری نیست. تفاوت مرگ و زندگی وقتیه که گل‌ها شکوفه میدن ولی کسی رو نداری که باهم تماشاشون کنی، توی شب بارونی با گریه پرنده ها کسی رو برای دلداری نداری...

گونگ شانگ جو: چطور زخمی شدی؟

گونگ یوان جی: با میخ تابوت برید.

گونگ شانگ جو: خون ریزی رو به گریه ترجیح میدی؟

گونگ یوان جی: چرا باید گریه کنم؟

گونگ شانگ جو: چون گریه دردت رو نشون میده. گریه میگه قلبت از غم سنگینه، گاهی نمیتونی ناراحتیت رو به زبون بیاری و با اشک نشونش میدی.

گونگ یوان جی: چرا به بقیه بگم؟

گونگ شانگ جو: تا باری از دوشت بردارن و دلداری بدن.

گونگ یوان جی: ولی یه زخم نیازی به دلداری و کمک بقیه نداره.

گونگ شانگ جو: شاید چون زخم خوب میشه ولی غم خوب نمیشه.

گونگ یوان جی: مردم وقتی یه درخت بلند میبینن همیشه از شکوفه دادن و میوه هاش میگن. مردم ظاهر تنومندش رو میبینن ولی کسی توجهی به سکوت ریشه اش نداره. ریشه ها یه جای تاریک و سرد محبوسن، بدون گله ای توی زمین سخت فرو میرن. همین ریشه هایی که کسی بهشون توجه نمیکنه با تمام قدرت شون شکوفه ها و میوه ها رو تامین میکنن؛ برادرم همون ریشه هاست. من حشره و گیاه پرورش میدم همیشه زمین رو برای گیاه های دارویی میکنم. هربار ریشه درختی میبینم انگار قلبش ‌رو ‌دیدم، میدونم پشت اون ظاهر قوی یه قلب مهربون خوابیده.

به هیچ عشقی تو جورنی اندازه عشق بین این دی دی و گاگا مطمئن نیستم💘

قسمت بیست متعلق به ووجی و بازی محشر بازیگرش بود. نیاز دارم یه جایزه ویژه بهش بدن🤌

زی یو تا وقتی "سوگند راستی" رو داره نیازی به "باده راستی" نداره :)

با زی شانگ عزیزم که شانس نداره اسپم رو تموم می‌کنیم.