دست‌هایم خواستارِ مرگِ زوال‌های خاموشند. زین پس چمن‌های خیس‌ِ آغشته به بوی خاک را لمس خواهیم کرد. در آغوششان تکیه داده و فصلِ‌ سردِ آسمان را تماشا خواهیم کرد. گربه‌های آبستنِ آوای خُرخُرها را گوش خواهیم کرد. و زندگی لابه‌لای همین پیچش‌های ساده معنا می‌گیرد.…