فصل یازدهم کتاب از جایی شروع میشه که نه امید کامله نه نا امیدی مطلق یه جور حالت معلق وقتی نمی‌دونی باید بخندی یا گریه کنی.
جایی که با اینکه همه‌ چی خسته‌کننده‌ ست یه چیزی ته دلت هنوز می‌گه ادامه بده.
این صفحه بوی اسپرسو بعد از تمرین رو میده
صفحه ای که هنوز می‌خوای یاد بگیری ، تجربه کنی ، جسور باشی ، ولی خسته‌ای.
اگه کسی این فصل کتاب رو بخونه این جمله توجه ش رو جلب می‌کنه "من نخوام انسان باشم باید کیو ببینم؟ "