از نقمات جنگ...


@sopskf

‍ نامه بنویس 📨

نامه نوشتن برای محمد بن زاید بن سلطان آل نهیان چه فایده دارد؟ نامه نوشتن برای زاکربرگ چه؟ نامه نوشتن برای رئیس جمهور قرقیزستان و رئیس پارلمان لهستان چه؟
حتما شما می گویید هیچ فایده ای ندارد! اصلا آنها کجا نامه تو را می خوانند.
کارت پستال فرستادن برای ریتا که در حصر خانگی است در قرقیزستان چه؟ کارت پستال برای سعید در اردوگاه پناهندگان در بنگلادش چه؟ یا احمد در زندان ابوظبی؟ نتیجه ای دارد؟ دلشان را گرم خواهد کرد؟
فکر کن به نشانی زاکربرگ نامه بنویسی و بگویی به خاطر قوانین شما در فیس بوک نفرت پراکنی در میانمار گسترش پیدا کرده و سعید و خانواده اش آواره شده اند در بنگلادش حالا آقای زاکربرگ مسوولیت بپذیر و به اردوگاه آوارگان مینمار در بنگلادش کمک کن تا بچه های بی پناه بتوانند تحصیل کنند! نمی دانم زاکربرگ خواهد خندید یا لحظه ای خواهد گفت: آه چه کردم!
یا رئیس جمهور قزاقزستان آیا دلش از قصه ریتا به درد خواهد آمد که جرمش فقط دفاع از بانکه آب بوده ولی به عنوان اغتشاشگر سال هاست در حصر خانگی است؟

در روز جهانی حقوق بشر هلندی ها با حضور خانم شهردار امیدوارنه و جدی، نامه می نوشتند و کارت پستال می فرستادند. من اما با خودم فکر می کردم من به چند حاکم و امیر و رئیس باید در کشورم نامه بنویسم و چقدر کارت باید بفرستم؟
ذهنم درگیر است و با خودم می گویم گاهی این رفتارهای نمادین همان «کوشش بیهوده به از خفتگی» است. همان« هر قدر ای دل که توانی بکوش» است. همان از «هر کرانه تیر دعا کرده ام روان» همان «با قبول و رد خلقانت چه کار»

هر ماه زنان و‌ مردان هلندی جمع می شوند و نامه می نویسند به مسوولان و کارت دلگرمی می فرستند برای زندانیان در بند و قربانیان بی عدالتی.

به نظرم ما هم می توانیم چنین کنیم صندوق های پستی اعلام کنیم و کارت هایی در آن بیندازیم به مقصد دلشکستگان و دلسوختگان و بی ‌پناهان و نامه های به مقصد خودکامگان.

بیهوده ترین کار نوشتن بر آب است، اما ابوالحسن خرقانی باور داشت حتی اگر بر آب
بنویسی کسی آن را خواهد خواند.

#دهم_دسامبر_روز_جهانی_حقوق_بشر
#نوشتن_حتی_بر_آب
✍️#عرفان_نظرآهاری

📨@erfannazarahari

گزارش تصویری میزگرد "سردشت، توسعه و حق بر صلح"
https://ihht.ir/c/%DA%AF%D8%B2%D8%A7%D8%B1%D8%B4_%D8%AA%D8%B5%D9%88%DB%8C%D8%B1%DB%8C_%D9%85%DB%8C%D8%B2%DA%AF%D8%B1%D8%AF_%D8%B3%D8%B1%D8%AF%D8%B4%D8%AA_%D8%AA%D9%88%D8%B3%D8%B9%D9%87_%D9%88_%D8%AD%D9%82_%D8%A8%D8%B1_%D8%B5%D9%84%D8%AD_

گزارش ایرنا از میزگرد سردشت، توسعه و حق بر صلح....


https://www.irna.ir/news/85318008/%D8%B5%D9%84%D8%AD-%D8%A2%D8%B1%D9%85%D8%A7%D9%86-%D8%A8%D8%B4%D8%B1-%D8%A7%D8%B3%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D9%81%D8%A7%D8%AF%D9%87-%D8%A7%D8%B2-%D8%B3%D9%84%D8%A7%D8%AD-%D9%87%D8%A7%DB%8C-%D8%B4%DB%8C%D9%85%DB%8C%D8%A7%DB%8C%DB%8C-%D8%AC%D9%86%D8%A7%DB%8C%D8%AA-%D8%AC%D9%86%DA%AF%DB%8C-%D9%85%D8%AD%D8%B3%D9%88%D8%A8

در میزگرد سردشت، توسعه و حق بر صلح طرح شد.

استیفای حقوق جانبازان شیمیایی و حق بر صلح شهر سردشت، تکلیف دولت، حاکمیت، نمایندگان مردم و مسئولیت متخصصان حقوق بین الملل و کنشگران صلح است..


میزگرد سردشت، توسعه و حق بر صلح، سومین میزگرد از سلسله میزگردهای سردشت و توسعه، چالش ها و فرصت ها، در روز یک شنبه مورخ ۱۹ آذرماه ۱۴۰۲ در سالن حافظ برگزار شد.

در این میزگرد که با همت بنیاد[م] توسعه صلح و مهربانی و مشارکت انجمن های علمی مطالعات صلح، انجمن ایرانی سازمان ملل متحد[شاخه غرب کشور]، انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی و میزبانی خانه اندیشمندان علوم انسانی اجرایی شد، ابتدا بُرشی از کلیپ های دریافتی از انجمن های دفاع از حقوق مصدومین شیمیایی سردشت و حلبچه و نیز تیزر فیلم سینمایی درخت گردو، نمایش داده شد.

پس از نمایش بُرش هایی از فیلم درخت گردو،
رئوف آذری، دبیر بنیاد[م]توسعه صلح و مهربانی و عضو هیات مدیره انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی،  بر تریبون رفت و به نقل از دکتر علی شریعتی با این مطلع، شروع کرد:

"خواستم زندگی کنم، راهم را بستند
ستایش کردم، گفتند خرافات است
عاشق شدم،گفتند دروغ است
گریستم، گفتند بهانه است
خندیدم، گفتند دیوانه است
دنیا را نگه دارید، می خواهم پیاده شوم"

ایشان ادامه داد:
"البته این نظر دکتر شریعتی و بسیاری دیگر در جغرافیای ایران و خاورمیانه بود ولی ما آسیب دیدگان از جنگ در مرز، گرچه با چالش رنج ها و زخم ها، عقدی دایمی داشته و داریم و ایامی نیز مغموم و تنها گریستیم و بهانه پنداشتند، به لطف اتکای به داشته های خود و عنایت فرهیختگان، تاب آوردیم و نخواستیم از قطار دنیا پیاده شویم و زندگی نباختیم.
شاید مرگ در زندگی را بهانه کردیم تا برگردیم و سکوت را بشکنیم!

مارتین لوترکینگ گفته بود: مرگ ما دُرُست از روزی شروع می شود که در برابر آنچه مهم است، سکوت می کنیم!

و ما بیش از یک دهه، در سکوت مرگبار جامعه جهانی و مدعیان حقوق بشری و حامیان جنگ، با مرگ، هم آغوش شدیم و حتی در داخل و جغرافیای ملی نیز، کم ترین رسانه و اصحاب رسانه، متولیان سیاست خارجه و وزارت داخله، رنج و زخم مان دید و به فاجعه واکنشی همسنگ و در خور نشان داد!

گرچه گاه گاه، در پی تنش های سیاسی، سردشت و سایر مناطق شیمیایی، ابزاری پُربها برای چانه زنی و تسویه حساب سیاسی بودند اما دریغا و دردا که متولیان امور مملکتی نیز در توافقی نانوشته، همانی کردند که مدعیان حقوق بشر بر ما تحمیل کردند.

یک دهه کامل، سکوت و سکوت و سکوت
تا اینکه جمعی حداقلی از فعالان هنری و ادبی، به پاخاستند و فریاد برآوردند اما وااسفا که  تنور مظلومیت، قربانی، یٲس و مرگ، همچنان داغ بود و زندگی را در کوچه های فراموشی ناپیدا!

   باز فرهیختگانی عزم کردند ونشانه ها را به نمادها و سرمایه ها، پیوند زدند و معنای جدیدی از زیستن در جغرافیای مرگ، آفریدند.

اندکی بعد، جامعه مدنی هوشیارتر از قبل، به میدان آمد و به همت کمسیون فرهنگی، اجتماعی و حقوقی اولین دوره شورای شهر، اولین یادواره شهدا درسالن دو هزار نفری با مشارکت ملی، اجرایی شد و شاید همان و کنشگری های ماقبل آن، ایده تٲسیس انجمنی شد که امید می رفت مدافع حقوق مصدومین شیمیایی شهر شهید و شهر صلح باشد که شد و نشد!

اما آنچه شد، این بود که
سکوت شکسته شد و از مرگ تحمیلی، رهیدیم ولی همچنان در چهار دهه گذشته، سردشت و سایر مناطق آسیب دیده، از حقوق حقه بر صلح، محروم ماندند!

اینک اما به مدد فرهیختگان جغرافیای وطن، آمده ایم در سلسله میزگردهای سردشت، توسعه، چالش ها و فرصت ها را واکاوی کرده و طرحی نو دراندازیم...

...ادامه را درفایل صوتی پیوست،
گوش بسپارید 👇 و از نقدها، رهنمودها و پیشنهادات تان محروم مان نفرمایید.🙏
____
میزگرد سوم
سردشت، توسعه و حق بر صلح
با حضورِ

دکتر نسرین مصفا،
هیٲت علمی دانشگاه تهران و رییس انجمن ایرانی مطالعات سازمان ملل متحد

دکتر قاسم زمانی،
عضو هیٲت علمی دانشگاه علامه طباطبایی

دکتر حسن سواری،
عضو هیٲت دانشگاه تربیت مدرس

دکتر ستار عزیزی
عضو هیٲت علمی دانشگاه بوعلی سینا

دکتر جبار اصلانی،
مدرس دانشگاه

و جمعی از جانبازان شیمیایی، کنشگران مدنی، صلح و محیط زیست

+در اختتامیه این میزگرد،
در پاسخ به چالش نهالی برای عزیزی،

هشت نهال بلوط به یاد هشت هزار و اندی عزیز جانباز شیمیای سردشت و جمع جانبازان و جان باختگان ناشی از بمب های شیمیایی،

با همکاری شهرداری تهران
ونیز مشارکت کنندگان، در محوطه خانه اندیشمندان علوم انسانی، غرس شدند تا چون نمادی و نهادی برای اکسیژن سازی و نیز یادآوری مطالبه حقوق قربانیان شیمیایی و حق بر صلح شهر سردشت و سایرمناطق آسیب دیده، سبز گردند و بمانند.

📎فایل صوتی میزگرد سردشت، توسعه و حق بر صلح👇

https://news.1rj.ru/str/Sopskf/6331

📎📎 آرشیو میزگرد اول و دوم👇
https://news.1rj.ru/str/Sopskf/6111

@sopskf

لینک معرفی انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی....

https://casraango.org/%d9%85%d8%b9%d8%b1%d9%81%d9%8a-%d8%a7%d9%86%d8%ac%d9%85%d9%86/


مخاطب گرامی، هموطن بزرگوار
همچنان که در محتوای مندرج در لینک فوق، ملاحظه می فرمایید، جمعی با دغدغه ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی به پاخاسته اند و مراحل قانونی تشکیل یک سمن ملی را با درنگ و طمٲنینه، پیموده اند...

اینک تشکلی رسمی و قانونی مهیاست تا شما هموطن گرانسنگ نیز به پا خیزید و با بذل زمان، نذر تخصص یا بخشش مال و یا از هرآنچه امکان بخشش دارید، به بهبود زندگی دیگری، حال خوب تر خود، شادابی طبیعت و حفظ سرمایه مشترک و بین نسلی محیط زیست مان کمک کنید.

مطمئنا شما تاکنون نیز در ادای مسئولیت اجتماعی خود توفیق داشته اید و دقیقا به همین دلیل است که ‌شما را به همراهی میطلبیم. سعی می کنیم با هم و در کنار هم، در هر جای ممکن به هر نیاز بنیادین جامعه به هر روش میسور خدمتی شایسته منزلت انسانی مردم و جامعه ارجمندمان برسانیم و نیز در حفاظت و احیای طبیعت و توسعه فرهنگ احترام به زمین و سرزمین همت گماریم.

از شما دعوت می‌کنیم فرصت هموندی در این مسیر پرچالش اما مؤثر به حال خود، دیگری و طبیعت را از ما دریغ نفرمایید و با تخصیص لختی وقت و تکمیل فرم پیوست، ما، اجتماع پیرامونی و محیط زیست مشترک را از موهبت مسئولیت پذیری داوطلبانه تان، بهره مند فرمایید.

مشتاقانه منتظر همراهی همدلانه تان هستیم.

هیٲت مؤسس و هیٲت مدیره
انجمن ترویج فرهنگ مسئولیت اجتماعی

🌸🙏
https://casraango.org

🟢 ۱۱۲ دقیقه برای ژینایی دوباره ایران! 🟢

📚 @darvishnameh

✍️ باید بتوانیم با یکدیگر بدون تعصب، عناد، توهین، قضاوت و خشم گفتگو کنیم. جامعه‌ای که می‌خواهد آینده را ببیند، باید یاد بگیرد کدورت‌ها را روی یخ نوشته و وجودش را از ذهن‌های کوچک، دگم و زنگ‌زده رها کند. این ۱۱۲ دقیقه را لطفاً کامل و بادقت تماشا کرده و نظرات خود را به اشتراک نهید:

https://youtu.be/GAGYDm2xMsE?si=zaRM5zv_wiUNckGx

#آینده_ایران
#محمد_درویش

چالش نهالی برای عزیزی...
#نەمامێک_بۆ_ئازیزێک...

@sopskf

چالش #نەمامێک_بۆ_ئازیزێک
( نهالی برای عزیزی)، به تهران پایتخت ایران و قلب خانه اندیشمندان علوم انسانی رسید.

https://news.1rj.ru/str/Sopskf/6343

در این چالش که در اختتامیه میزگرد سردشت، توسعه و حق بر صلح، اجرایی شد، اساتید برجسته روابط بین الملل و حقوق بین الملل  دانشگاه های تهران، علامه طباطبایی، بوعلی سینای همدان، برخی مدیران عالی رتبه جمعیت هلال احمر، انجمن های علمی، مطالعاتی وترویجی و نیز مشارکت کنندگان در میزگرد با اشتیاق فراوان به غرس جوانه های صلح و مهربانی بلوط، پرداختند و نهال ها را تقدیم هشت هزار و اندی شهید و جانباز شیمیایی سردشت و سایر نقاط آسیب دیده از بمباران شیمیایی دوران جنگ کردند.


شایان ذکر است این چالش، متعاقب چالش جهانی بلوط، جنگلانه، زاگروسانه و... از آذرماه سال جاری و از پینجوین[شهری در نزدیکی حلبچه که این روزها میزبان پروژه شهر یادگیری است، توسط دکتر محی الدین محمدخانی، آغاز شده و در مرحله بعد به رئوف آذری از سردشت، دکتر محسن رنانی از اصفهان، دکتر محمد ایرانمنش از تهران، ماموستا حسین تیباش از ارومیه و ... رسید که اینک در تهران نیز این چالش به قربانیان گاز  شیمیایی  که همواره بلوط و جنگل و طبیعت موهبتی برای شان است، اهدا گردید بلکه از طریق آنان نیز به سایر نقاط آسیب دیده ازجنگ و تخریب برسد و روزگارانی، محیط زیست بهتر از امروزی را شاهد باشیم...
چالش نهالی برای عزیزی، به تهران رسید...

🌳❤️🚴
#بلوطبانان_پا_به_رکاب
#پینجوین_شاری_خوێندن
#چالش_نهالی_برای_عزیزی
#نەمامێک_بۆ_ئازیزێک
#چالش_بلوط
#زاگروسانه
#سردشت
#تهران

@mohammadkhanimohyedin
@sopskf
@oaktree_loverbikers
@ipsan
@CASRA_NGO
@iranianhht