فراموش نکنید که زبان های برنامه نویسی فقط یک ابزار هستن زمانی می توانید از این ابزار بهترین بهره را ببرید که با الگوریتم و طراحی الگوریتم به صورت کاربردی آشنا باشید در غیر این صورت نمی توانید حتی با یاد گرفتن اصول برنامه نویسی یک زبان برنامه ای بنویسید و برنامه نویس بشوید

حتما و حتما به این نکته توجه داشته باشید که نکته کلیدی برنامه نویسی شدن و یاد گرفتن برنامه نویسی درک الگوریتم و مبحث فلوچارت هست که بتونید به صورت کاربردی از الگوریتم ها برای نوشتن برنامتون استفاده کنید به همین خاطر بنده کتاب طراحی الگوریتم و فلوچارت مهندس ایرج صادقی رو بهتون پیشنهاد می کنم که حتما این کتاب رو تهیه کنید و بخوانید و کاربردی کار کنید.

پیروز و موفق باشید.

پایان آموزش زبان جاوا

#Endjava #Endjava12

#python #py17

در قسمت قبل تا حدودی مبحث کلاس رو توضیح دادیم.
در این قسمت هم قرار شد توابع رو وارد کلاس هامون بکنیم.
توجه داشته باشین که این جلسات (یعنی از جلسه قبل که کلاس ها شروع شدن به بعد) خیلی مهم هستن.

خوب برای این که کلاسمون تابع داشته باشه، کافیه هنگام ساختنش تابع مورد نظرمون رو (مثل قبلا که تابع مینوشتیم) بنویسیم.

تفاوت مهمی که تعریف توابع در کلاس ها با تعریف توابع خارج از کلاس ها دارن، آرگومان اول تابع هستش.

کلاس یه مجموعه ی منظمه، ممکنه شما بخواید داخل یکی از توابع کلاستون، به یه تابع دیگه از همون کلاس اشاره کنید، یا به یه متغیر دیگه از همون کلاس اشاره کنید.
بصورت استاندارد تمامی توابعی که در کلاس تعریف میشن باید آرگومان اولشون self باشه.
و حتی اگر تابعتون که داخل کلاس بود هیچ آرگومانی قرار نبود دریافت کنه، باید یه آرگومان self رو براش بذارید موقع نوشتنش.
و از طرف دیگه زمان اجرای تابع اصلا نیاز به دادن self نیست. و تنها باید بقیه ی آرگومان های بعد از self رو بهش بدید یا اگر آرگومان نمیگیره اصلا بهش آرگومان ندید.
مثال زیر بهتر بهتون کمک میکنه بفهمید:
👇👇👇👇👇

خوب حالا علت وجود این self چیه که هنگام ساخت تابع باید باشه ولی هنگام اجرا نباید باشه؟
دلیلش همونه مطلبیه که ابتدای همین قسمت بهش اشاره کردم.
یعنی ممکنه شما بخواید داخل تابع به بقیه ی توابع یا متغیر های تعریف شده داخل کلاس اشاره کنید.

نحوه کار کردش چطوریه؟
👇👇👇👇👇

همونطور که مشاهده کردین ما داخل کلاس یه متغیر به نام test تعریف کردیم و سپس داخل تابعی که تو کلاس تعریف کردیم با استفاده از آرگومان self به عنوان پیشوند، تونستیم به متغیر دسترسی پیدا کنیم.

حالا یه مثال از دسترسی به توابع:
👇👇👇👇👇

بعد از پیشوند self و نقطه، برای اجرای توابع باید پرانتز هاش رو و آرگومان هایی که میگیره رو بهش بدیم.
و زمان اجرای توابع داخل کلاس دیگه آرگومان self رو نمیدیم.

آرگومان الزامی self در توابع پایتون در واقع یک شئ از پیش ساخته شده از کلاسه، که با استفاده ازش به متغیر ها و توابع داخل کلاس دسترسی داریم.
و زمان اجرای توابع، پایتون خودش این شئ رو به عنوان آرگومان اول به تابع میده و به همین دلیل دیگه لازم نیست ما این کار رو بکنیم.

همچنین اینم بگم که بصورت استاندارد اسم این آرگومان self هستش، وگرنه میتونید آرگومان اول رو هر چیزی میخواید تعریف کنید، ولی داخل تابع برای دسترسی به بقیه ی توابع و کلاس ها باید از آرگومانی ک خودتون وارد کردید استفاده کنید.
به عنوان مثال:
👇👇👇👇👇

فصل قبل و این فصل رو از ابتدا تا به اینجا یک بار بخونید، اگر نفهمیدید دوباره بخونید، ...
اگر شده هزار بار بخونید، فقط مطمئن شید که حتما فهمیدینش.
چون از اینجا به بعد دیگه همش با class و self و ... سر و کار داریم.

حالا میخوایم یه برنامه بنویسیم که معدل یک دانش آموز رو حساب کنه.
خوب ما به 3 تا تابع نیاز داریم:

تابع اول: وظیفش اینه بهمون بگه چند تا درس برای معدل گیری داریم، یعنی باید داخل این تابع قطعه کدی بنویسیم که این کار رو بکنه (در اینجا ما ورودی رو از کاربر میگیریم).


تابع دوم:
این تابع وظیفش اینه به اندازه ی تعداد درس ها، نمره ها رو از کاربر بگیره و همرو تحت ساختار داده ای list بهمون بده.


تابع سوم:
معدل یه لیست از نمرات رو حساب میکنه.


پس کلاسمون میشه:
👇👇👇👇👇