هر علامتی میتونه داخل رشته استفاده بشه که البته بعضی علامت ها قوانین خودشون رو دارن.
برای این که یک رشته چند خطی ایجاد کنید میتونید از 3 تک کوتیشن و یا 3 جفت کوتیشن استفاده کنید که در آخر هم باید با 3 تک کوتیشن و یا 3 جفت کوتیشن ببندید.
راه بعدی برای ایجاد رشته های چند خطی استفاده از علامت خط جدیده
"first line \n second line"

\n
این دو حرف اگر بدون فاصله داخل رشته به کار برده بشن زمان به نمایش در اومدن رشته، قسمت های قبل و بعد از این حروف رو با خط جدید از هم جدا میکنه.

حالا اگر خواستیم داخل رشته از علامت کوتیشن و یا جفت کوتیشن استفاده کنیم باید چیکار کنیم؟
خوب باید به جای تک کوتیشن از '\ و به جای جفت کوتیشن از "\ استفاده کنیم.

با چند تا مثال روی مفسر به یادگیری مطالب کمک میکنم.
👇👇👇👇👇

اول از همه نشون دادیم که رشته ها رو هم میشه مثل اعداد به جای مقدار به متغیر ها نسبت داد.

همچنین دیدیم که از هر حرفی میشه بین رشته ها استفاده کرد.

حالا برای برنامه نویسای کنجکاو یه سوال پیش میاد.
اگر بخوام آدرس C:\new\desktop رو داخل رشته نشون بدم باید چکار کنم؟
بعلت وجود n\ داخل این آدرس، وقتی داخل رشته میره در دو خط نشون داده میشه و این حروف هم حذف میشن.
راه حلش استفاده از حرف r قبل از شروع رشتست، که با استفاده از این حرف رشته دقیقا همونطور که هست نشون داده میشه.
👇👇👇👇👇

عملگر های ریاضی رشته ها:

رشته ها در پایتون نمیتونن مثل اعداد تقسیم یا تفریق بشن و یا به توان برسن.
اما میتونن با رشته ها جمع بشن و یا در اعداد ضرب بشن.
به مثال زیر توجه کنید:
👇👇👇👇👇

در مثال بالا دیدید که زمان جمع رشته با اعداد و ضرب رشته در رشته، به خطای زمان اجرا برخوردیم.
پس دقت کنید که رشته ها فقط خاصیت جمع با رشته هارو دارند و فقط توانایی ضرب در اعداد صحیح رو دارند.

در این قسمت ما فقط با رشته ها آشنا شدیم.
در فصل بعد قدرت رشته هارو بهتون نشون میدم.
یه عکس از یک سری محتویات که در فصل بعد یاد میگیریم رو براتون آماده کردم.
👇👇👇👇👇

عکس بالا مربوط به برش از رشته هاست.
روش فکر کنید، هوشمندانست !
هرچند در قسمت بعد کاملا توضیح داده میشه .

> > > #python
> > > #py4
> > > آموزش زبان برنامه نویسی پایتون از 0 تا 100
> > > قسمت چهارم

نکته:
اگر آموزش هارو از کانال تلگرام دنبال میکنید. من هشتگ python و py (مخفف python ) رو برای آموزش ها در نظر گرفتم.
و هشتگ هر قسمت از آموزش مساویه با این هشتگ که بعدش عدد اون قسمت میاد. یعنی اگر مثلاقسمت n رو خواستین (که n اینجا عدد قسمته) کافیه سرچ کنین:
#pyn
که اگر چیزی پیدا نشد یعنی هنوز قسمت n عرضه نشده.
همچنین اگر تمام آموزش های پایتون رو خواستین میتونین از هشتگ python استفاده کنید.


فعلا خدا نگهدار.

پایان قسمت چهارم.

#java #java1

مقدمه جاوا یک زبان برنامه نویسی سطح بالا و شی گرا است که توسط جیمز گاسلینگ در شرکت سان مایکرو سیستمز ساخته شده است. دستور زبان جاوا (Syntax) بسیار شبیه به زبان های برنامه نویسی C و ++C است. زبان جاوا نسبت به ++C مدل شی گرایی ساده تری دارد و از قابلیت های سطح پایین کمتری پشتیبانی می کند. جاوا در سال ۱۹۹۵ یعنی در حدود ۲۰ سال پیش رسما معرفی شد.

جاوا از ابتدای کار شعاری را برای خودش در نظر گرفت و آن این بود که: "برنامه را یک بار بنویسید و همه جا اجرا کنید." منظور از این جمله این است که زبان جاوا مستقل از سخت افزار و نرم افزار است. یعنی برنامه نویس جاوا هنگام نوشتن برنامه اصلا نیازی نیست که به این مسئله فکر کند که برنامه وی قرار هست در چه محیطی (لینوکس، ویندوز، مکینتاش و ...) اجرا شود. چون اجرا کننده برنامه های جاوا، JVM است و این وظیفه ماشین مجازی جاوا (Java Virtual Machine) است تا برنامه ما را منطبق بر محیطی که برنامه روی آن اجرا می شود، اجرا کند.

یکی دیگر از خصوصیات زبان جاوا، شی گرا بودن آن است. شی گرایی یک مفهوم بسیار گسترده و جالب است و در جاوا به جز روش شی گرایی، به روش دیگری نمی توان برنامه نوشت.

با جاوا چه برنامه هایی می توان نوشت؟

با جاوا حوضه بسیار گسترده ای از برنامه ها را می توان نوشت. از برنامه های دسکتاپ یا همان رومیزی گرفته تا برنامه های وب و توزیع شده، برنامه های موبایل و در کل برای پلتفرم های پرتابل. همچنین می توان از جاوا در بازی سازی نیز استفاده کرد. اما همانطور که قبلا گفتیم، جاوا از قابلیت های سطح پایین کمتری پشتیبانی می کند و منطقی نیست که برنامه هایی بنویسیم، که لازم باشد با سخت افزار ارتباط برقرار کند. مثلا برای ارتباط با پرینتر. (هرچند که این کار غیر ممکن نیست).

نحوه اجرا شدن برنامه های جاوا فرض کنید می‌خواهیم برنامه‌ای به زبان جاوا بنویسم. بنابراین ابتدا یک ویرایشگر متن (مثل نُت پد) را اجرا می‌کنیم و کدهای برنامه را در فایل نت پد می‌نویسیم. بعد از نوشتن کدهای برنامه، ما برنامه را با پسوند java. ذخیره می‌کنیم و سپس توسط کامپایلر جاوا، برنامه را کامپایل می‌کنیم. در پروسه کامپایل اگر خطای دستوری در برنامه وجود داشته باشد مشخص می‌شود و برنامه کامپایل نمی‌شود. اما اگر خطایی در کار نباشد، برنامه کامپایل می‌شود و کامپایلر جاوا فایلی ایجاد می‌کند با پسوند class. که اگر این فایل class. را اجرا کنیم با کدهایی ناخوانا مواجه می‌شویم. به این کدها، کدهای میانی یا بایت کد گفته می‌شود. حال اجرای این بایت کدها بر عهده JVM است. JVM این بایت کدها را با توجه به نوع سیستم عامل و سخت افزاری که روی آن نصب است، به زبان ماشین یا همان صفر و یک تبدیل می‌کند و در آخر، برنامه اجرا می‌شود.

ای فرآیند در شکل بالا نشان داده شده است

نسخه های جاوا جاوا در سه نسخه رسمی ارائه شده است. این سه نسخه عبارت اند از: Java SE که مخفف Standard Edition است و همانطور که از نامش پیداست، نسخه پایه و استاندارد جاوا است و برای نوشتن هر برنامه‌ی جاوا به این نسخه احتیاج است. Java ME که مخفف Micro Edition است. نسخه‌ای برای نوشتن برنامه روی سخت افزارهای خاص مانند لوازم خانگی، موبایل، اسباب بازی‌ها و ... است. امروزه این نسخه از جاوا با وجود موبایل‌های هوشمند، کمتر مورد استفاده قرار می‌گیرد. Java EE که مخفف Enterprise Edition است. نسخه‌ی مدرن و سازمانی جاوا است. از این نسخه برای نوشتن برنامه‌های روی سرور استفاده می‌شود. در کل Java EE مجموعه ای از تکنولوژی‌ها است و یادگیری این نسخه از جاوا سخت و زمان‌بر است و باید سال‌ها به طور عملی کار شود تا بتوان خود را به عنوان یک Java EE کار حرفه‌ای معرفی کرد.

برای شروع برنامه نویسی با جاوا نیاز دارید که jdk (ماشین مجازی جاوا) را روی سیستم خود نصب کنیم برای همین خاطر نسخه jdk8 رو از اینترنت دانلود کرده و روی سیستم خودتون نصب کنید اگر سیستم عامل شما ویندوز باشد که حتما باید jdk رو نصب نمایید ولی اگر از لینوکس استفاده می کنید در بیشتر توزیع های لینوکس به صورت پیش فرض jdk نصب می باشدمثل ubuntu