float:

Float data type is a single-precision 32-bit IEEE 754 floating point.

Float is mainly used to save memory in large arrays of floating point numbers.

Default value is 0.0f.

Float data type is never used for precise values such as currency.

Example: float f1 = 234.5f

double:

double data type is a double-precision 64-bit IEEE 754 floating point.

This data type is generally used as the default data type for decimal values, generally the default choice.

Double data type should never be used for precise values such as currency.

Default value is 0.0d.

Example: double d1 = 123.4

در بالا توضیحات نوع های داده ای اعشاری اعم از ظرفیت که براشون تعریف شده و سقف مقداری که میشه به متغیرهایی ار این نوع های داده ای می تونیم اختصاص بدیم اشاره شده است نوع داده ای دیگری که در زبان جاوا هست نوع داده ای boolean هست مقداری که این نوع داده ای فقط می گیرد true و یا false هست ناگفته نماند هر مقداری به جز صفر به متغیرهایی از این نوع دادهای بدهیم همان نقش کلمه کلیدی را برای ما ایفا می کند

boolean:

boolean data type represents one bit of information.

There are only two possible values: true and false.

This data type is used for simple flags that track true/false conditions.

Default value is false.

Example: boolean one = true

نوع داده ای دیگر در زبان جاوا شامل char یا همان تعریف کاراکترها می باشد برای تعریف متغیرهایی از نوع کاراکتر مقداری رو که به یه متغیر از نوع char اختصاص می دهیم حتما باید داخل '' سینگل کوتیشن قرار دهیم برای آشنایی کامل به توضیح زیر توجه کنید

char:

char data type is a single 16-bit Unicode character.

Minimum value is '\u0000' (or 0).

Maximum value is '\uffff' (or 65,535 inclusive).

Char data type is used to store any character.

Example: char letterA ='A'

خوب تا اینجا به نوع های داده ای معمولی که در زبان جاوا وجود دارند پرداختیم اما یک نوع داده ای دیگری نیز داریم که شامل همون رشته ها هستن به بیش از یک کاراکتر ما رشته می گیم و برای تعریف این نوع داده ای از کلمه کلیدی String استفاده می کنیم برای اینکه مثال هایی از نوع تعریف این نوع های داده ای که توضیح داده ایم بزنیم توجه شما رو جلب می کنم به تصویر زیر

خوب در تصویر بالا پروژه ای که قبلا ایجاد کردیم رو می بینید که داخل کلاسمون متغیرهایی با انواع داده ای که معرفی و توضیح دادیم تعریف کردیم

اما کلمات کلیدی که شامل سینتکس یا دستورات زبان جاوا می شوند عبارنتد از 👇👇👇👇👇👇

abstract assert boolean break
byte case catch char
class const continue default
do double else enum
extends final finally float
for goto if implements
import instanceof int interface
long native new package
private protected public return
short static strictfp super
switch synchronized this throw
throws transient try void
volatile while

در جلسه بعدی به تبدیل نوع های داده ای و همچنین به محاسبات انواع داده ای می پردازیم

#python #py5

سلام.
قبل از هر چیز این رو بگم که اگر تازه کار هستید در پایتون و قسمت های قبل رو نخوندید، یا خوندید ولی خوب یاد نگرفتید، برگردید به عقب و سعی کنید حتما یاد بگیرید.
میگن پایتون یادگیریش آسونه، خوب راست میگن ولی یک سری مباحث رو باید به ترتیب و کامل یاد بگیرید تا بتونید وارد مباحث بعدی بشید.

در قسمت قبل یاد گرفتیم که رشته ها چی هستن و چطور تولید میشن و میتونن با رشته ها جمع و در اعداد ضرب بشن.
همچنین چند تا نکته رو هم اول این قسمت میگم:

ما میتونیم یک رشته خالی هم داشته باشیم، مثل متغیر p که مقدارش یک رشته ی خالیه:
> > > p = ""

print()
پرینت یک دستور پایتون نیست !
پرینت در واقع یک کلاس توکار هستش.
با مبحث کلاس ها آشنا میشید بعدا و یاد میگیرید کلاس های دلخواهتون رو بسازید ولی فعلا در همین حد بدونید که بعد از نام کلاس ها باید یک پرانتز بهشون بچسبه و اگر کلاس چیزی رو باید دریافت کنه، باید داخل پرانتز اون چیز رو بهش بدیم تا روش عملیات انجام بده.
مثلا مثل:
> > > print("hello world!")
که به کلاس پرینت یه رشته دادم و وظیفه ی این کلاس نمایش دادنه این رشته هست.

البته این ساده ترین نوع تعریفش بود، تعریف تخصصیش بمونه واسه بعدا !

در این قسمت قبل از این که سراغ برش رشته ها بریم، سراغ ساختار کنترلی پایتون میریم.
در این قسمت قصد دارم کلمات کلیدی if, else, elif رو بهتون آموزش بدم.

دستور if:

از الگوی زیر پیروی میکنه:

if شرط:
عملیاتی که در صورت برقرار بودن شرط انجام میشه.

یه مثال ساده میزنم:

> > > if 4 > 2:
print("4 bozorgt tar ast az 2")

همچنین میتونیم برای برقراریه شرط از متغیر ها هم استفاده کنیم:

> > > number1 = 1000
> > > number2 = 999
> > > if number1 >= number2:
number3 = 1001

در برنامه ی بالا چون شرط برقراره ( یعنی number1 از number2 بزرگتره) پس عملیات زیر شرط اجرا میشه و متغیر number3 ساخته میشه.

تو رفتگی:

به 2 مثال بالا توجه کنید. در زبان برنامه نویسیه پایتون همیشه خط بعد از عبارت هایی که آخرشون دونقطه (:) داره، به اندازه ی یک Tab یا چهار Space (فاصله) به سمت داخل حرکت میکنیم.

برای مثال اگر یک شرط داشته باشیم که عملیات زیرش 3 خط باشه، هر 3 خط بعد از شرط، باید نسبت به شرط تو رفتگی داشته باشند:

> > > p = 3.14
> > > number = 3.5
> > > if p < number:
print("p kuchek tar ast az number")
number2 = 12345
print("number3 sakhte shod ba meghdare 12345")


در مثال بالا من از Tab برای تو رفتگی استفاده کردم.
توجه داشته باشید که اگر تو رفتگی رو رعایت نکنید دچار خطای نحوی یا معنایی میشید.


بعد از شرط بالا اگر از تورفتگی خارج بشیم و به جای قبل برگردیم هر چیزی که بنویسیم دیگر جزو بدنه ی شرط حساب نمیشه.

قبل از رفتن به سراغ کلمات کلیدی else و elif بهتره 2 چیز مهم دیگه رو یاد بگیریم.

خوب تا حالا ما فقط بلد بودیم مفسر رو باز کنیم و بعد از نوشتن برنامه هامون اون رو ببندیم و اینطوری هر چیزی که نوشته بودیم از بین میرفت.

حالا قراره یاد بگیریم چطوری برنامه هامون رو ذخیره کنیم که هر وقت بخوایم و رو هر سیستم عاملی که پایتون داره اجرا کنیم.

تنها ابزار مورد نیاز ما یک ویرایشگر متن هستش.
البته IDE ها هم دارای ویرایشگر متن هستند که ساختار داده ای متفاوت رو با رنگ های مختلف از هم جدا میکنند.

اگر از پایتون روی ویندوز استفاده میکنید بعد از باز کردن مفسر گرافیکی با فشردن دکمه های Ctrl+N یه ویرایشگر متن باز میشه که میتونید برنامه ی پایتون رو داخلش بنویسید و با فشردن Ctrl+S برنامه رو ذخیره کنید و در آخر هم با دکمه ی F5 برنامه رو از طریق مفسر اجرا کنید.

کار مفسر اینجا اینه که برنامه رو از روی فایل شما خط به خط بخونه و اجرا کنه !


همچنین اگر در لینوکس از پایتون استفاده میکنید میتونید بعد از نوشتن دستوری که برای مفسر پایتون گذاشتین، آدرس کامل برنامه ی پایتونتون رو هم با رعایت یک فاصله بنویسین تا برنامه اجرا بشه.
برای مثال:
python /home/puriya/program.py


همچنین فراموش نکنید که برنامتون رو باید با پسوند .py ذخیره کنید تا مفسر اون رو به عنوان برنامه پایتون بشناسه.

با ویرایشگر متن IDE استاندارد پایتون در ویندوز یک برنامه ی ساده مینویسم و اون رو به نام program.py ذخیره و اجرا میکنم.
👇👇👇👇👇