[ از منِ خسته‌جگر به لیا ]

سلام لیا. قبل از هرچیزی بهتر است به تو بگویم تا حالم خوب است. امیدوارم حال تو هم خوب باشد جانم. و بعد از آن، می‌خواهم از درد دنیا برایت بگویم. دیشب در حین صحبت با جویی، فهمیدیم که تحمل دردمان کم شده. دیگر نمی‌توانیم صبور باشیم و غم‌هارا به جان بخریم. فهمیدیم این دنیای بی‌رحم، از ما آدم‌هایی رنجور و ناتوان ساخته که هرلحظه منتظر تلگنری هستیم تا بغضمان را بشکنیم.
می‌دانی؟ حالم خوب است ها! اما حتی شکستن لیوانم می‌تواند مرا به گریه بیندازد. (البته از عزیز بودن لیوان نمی‌توانم بی‌هیچ حرفی بگذرم.) باری به هرجهت، کم‌تحمل شده‌ام جانم. غمگین و دل‌شکسته. دنبال دلیلی برای خوشحالی میگردم اما هرچه می‌گردم کمتر چیزهایی پیدا می‌شود که مرا به وجد بیاورد. شاید این بخاطر بالا رفتن سنم است. شایدم هم جبر جغرافیایی. نمی‌دانم.

پ.ن: لیای عزیزم، لازم است بگویم سردردها هنوز همراهم هستند یا می‌دانی؟

نیاز دارم تموم دوستام‌و کنار بذارم. نیاز دارم تا مدت‌ها تنهای تنها باشم. حس می‌کنم دارم نادیده گرفته می‌شم و ترجیح می‌دم آدمای دورم‌و کنار بذارم تا اینکه من هم نادیده بگیرمشون.

; ThatAnotherMe

حالا بهتر شد انگاری.

فی‌الحال نیاز به کسی دارم که باهام علاقه‌های مشترک داشته باشه. خواسته‌های مشترک، باورهای مشترک.
اختلاف زیباست؛ اما من نیاز به کسی دارم که از سکوتم پی به درونم ببره.

#و تو فکر می‌کنی به همین سادگی‌ست که برای رهایی از یک زخم، آن را ببندی؟

- ژان کوکتو

For Joey. 💙

; ThatAnotherMe

• سوالِ شب:
« با که باید گفت این دردِ عجیب؟ »

- سپهر 💙

; ThatAnotherMe

ولی تو، یک روز می‌شینی صفحه‌های زندگی‌‌ت رو ورق می‌زنی و همه‌چیز رو واسه خودت یادآوری می‌کنی.
اونجاست که می‌بینی چقدر بیهوده برایِ "هیچ‌کس" غصه خوردی؛
برایِ "هیچ‌کس" دلتنگ شدی؛
چقدر برایِ "هیچ‌کس" نگران شدی؛
برایِ "هیچ‌کس" کوپنِ آرزوهات رو خرج کردی؛
چقدر با تمامِ وجودت خودت رو وقف "هیچ‌کس" کردی.
دقیقا همونجاست که می‌بینی هیچ‌کس کنارت نیست. "هیچ‌کس".
-

• سوالِ شب:
« خرده‌های شکسته شده‌ی قلب‌ها را کجا می‌ریزند؟ »

-

غروب + جویی = مطلوب