نمی‌دونم دارم با زندگی‌م چیکار می‌کنم و مشکل اصلی اینجاست که اصلا نمی‌دونم باید باهاش چیکار بکنم.

زندگی کِی تونست اینقدر کسل‌کننده و گرفته و پر از خستگی بشه؟
-

دلم پر از امیدای کوچولو کوچولوی نورانیه.

می گوید برق نداریم،خانه تاریک است
می گویم اشکالی ندارد شمع روشن می کنیم
هرطوری که هست باید از دل این تاریکی عبور کنیم.

تنها چیزی که برایم روشن و واضح است، این است که مچاله و نابود هستم. همین.

" مع‌الاسف تو این دنیا باید آسیب ببینی تا قوی بشی. "

« امشب ماه می‌خندید… »

[ موردِ علاقه ]

; ThatAnotherMe

تو؛
اولین چایِ صبح.

تو؛
پریز برقِ کنارِ تخت.

آل‌استارام رسید و سطح امید به زندگی‌م ۷/۱۰.
البته اگه سایزم می‌بود می‌شد ۹/۱۰ اما متاسفانه نیست.

[ بسیار موردِ علاقه ]

; ThatAnotherMe

حضورش برایم هیچ اهمیتی نداشت؛
اما غیبتش خیلی آزاردهنده بود.

- سمفونی مردگان