با یکی سر موضوع علم روانشناسی غربی بحثم شد و گُفتم قبول‌ش ندارم.

اون میگُفت از نظر علمی عشق یه سری اتّفاقات فیزیولوژیکی و شیمیایی و هورمونی هست.

بهش گُفتم به نظر من عشق زمینی تجلّی‌ای از عشق الهی هست؛
و این نوع عشق هیچوقت توی علم جا نمیشه.

حالا اگه ۹۹ درصد آدما هم این دوره و زمونه به عشق الهی و پاک و مقدّس عقیده نداشته باشن...

هورمون و شیمی بدن و ... عشق نیستن، صرفاً یه موضوع توی مغز قدیمی و حیوانی ما هستن که باعث تمایل ما به لذّت‌جویی میشن.

اگه این وسط چیزی بیشتر از جسم ما درگیر نباشه میرسیم به اوضاع جامعه الان که داریم؛
خیانت و جدایی و روابط متعدد و ...

اینم که میگن پسرها ( و یا دخترها ) میتونن بدون وجود مُشکل اخلاقی با همدیگه روابط گرم و صمیمی داشته باشن دروغ محض هست؛

توی این ۲۵ سال هیچ مرد و پسری رو فارغ از هر نوع عقیده و دین و ... ندیدم که سالم باشه و اون خوی حیوانی و شهوت دُنبالش نباشه.

جالبه که خُداوند با ما تعارف نداره و صادقانه بهمون هُشدار داده که باید با عشق و ازدواج از این خوی حیوانی هم استفاده کنیم و در محدوده خودش لذّت ببریم.

ولی ما با فریب‌کاری و ریا و سرپوش گذاشتن روی حقایق وارد مسیری میشیم که خودمون هم میدونیم تباهی هست.

حالا بازم مردم برن با همدیگه تعارف کنن که ما آدما شهوت جنسی و گرسنگی و قدرت و ثروت رو بدون کمک خداوند میتونیم کنترل کنیم و به تمدن رسیدیم.

تمدن و حقوق بشر و ... شوخی هستن.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
چقدر جالب
تو صحبتاتون از ضمیر جمع استفاده کردین.
ینی خودتون رو مبرا از این حس و تمایل و حتی خطا ندونستین.

چون من از ریاکاری خوشم نمیاد، اینجوری عادت کردم که فقط باید به خداوند جواب پس بدم؛
اگه میتونستم خداوند رو گول بزنم که خیلی خوب میشد ولی نمیتونم.

پس وقتی نمیتونم خداوند رو گول بزنم و اینکه حرف خداوند حق هست رو باید بپذیرم و اینکه من ممکن‌الخطا هستم.

اینکه ظاهر و باطن یکی نباشه خیلی بده؛

پسرای دیگه رو نمیدونم ولی من دوست ندارم خودم رو گول بزنم و توی مهمونی‌های مختلط شرکت کنم و فکر کنم خدا منو نمیشناسه و خودم بهتر خودم رو میشناسم‌.

دوست دارم شهوتم رو فقط و فقط برای همسر آینده‌ام استفاده کنم تا از کانال عشق رد بشه.

من دوست ندارم هر غذایی بخورم؛ نمیخواهم مثل خوک باشم.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
عجیبه که به نیاز برای ازدواج و عشق اعتراف کنی ولی در عین حال با تنهایی بجنگی و احساسات دخترهای دیگه رو بازی ندی

کاش پسری مثل شما در مسیر من قرار گرفته بود

پسرای الان ازدواج رو غیر عقلانی و زود و ناممکن میدونه ولی از شکستن‌ دل دیگران هیچ ابایی نداشته یا نداره

پسرای زیادی مثل من هستن که خوشحالن برای یه لحظه لذّت به دختر مردم قول ندادن.

شاید خداوند داره صبوری من رو میسنجه؛

وگرنه اگه دست خودم بود دوست داشتم ۱۸ ۱۹ سالگی ازدواج عاشقانه‌ای داشته باشم.

ولی بازم راضیم به تقدیر الهی، اُمیدوارم هر چه زودتر اون کسی که تقدیر منه به زندگیم وارد بشه.

وگرنه ما هم مثل پسرای دیگه بارها و بارها شاید دلمون لغزیده و محبت و دوست داشته شدن و ... رو خواستیم؛
ولی بخاطر معشوق الهی پا روی احساسات خودمون گذاشتیم.

چنان پُر شد فضای سینه از دوست،
که فکر خویش گُم شد از ضمیرم...

- حافظ
@The_Path_313

https://news.1rj.ru/str/BiChatBot?start=sc-d49f1b05da

نمیدونم، ولی بیاین یه چیز خوب بگین که خوشحال‌مون کنه.

ترجیحاً از چیزای قشنگی بگین که توی زندگی‌تون درک کردین.

@The_Path_313

‌ ‌ ‌‌‌ ‌
یه بار با موتور ساعت ۹ شب یه مسیر شلوغ توی شهر رو داشتم میرفتم یه خانوم تقریبا ۳۰ ساله با صدای بلند داد زد موتوری منو تا فلان جا میبری گفتم باشه مشکلی نیس سوار سد توی راه باهام صحبت کرد متوجه شدم پزشکه زنانه و داره میره بیمارستان چون یه بیمار مادر پر خطر داشته (فکر کنم اشناشون بود ) داشت میرفت که به مریضش رسیدگی کنه بعد از اینکه رسوندمش یه لحظه تو ذهنم تصور کردم که اگه اون مادر سالم بچه دار بشه چقدر خوب میشه و ... منم یه سهم کوچیکی تو این کار داشتم


حالا بعد دوسال دانشجو رشته فوریت پزشکی ام

چه باحال و خفن و جالب.

اُمیدوارم همیشه بتونی توی حال خوب و نجات آدم‌ها همینجوری سهیم باشی.

یه قهرمانی...

غم عشق تو مادرزاد دارم،
نه از آموزش اُستاد دارم؛
بدان شادم که از یُمن غم تو،
خراب‌آباد دل آباد دارم...

شبتون به زیبایی حضور در خانه، همانجایی که دوستش دارید. 💖
@The_Path_313

جاتون خالی سه‌شنبه صُبح عمل جرّاحی داشتم و تا اطلاع ثانوی به سختی میتونم نفس بکشم.

برای همین هم خوابم نمیبره و شما بیاین با همدیگه حرف بزنیم که حوصله‌ام سر نره... 🤨😁

رفیقم حقوق پارسالی که توی ایران میگرفته ده برابر حقوق امسال منه.

الان که توی خارج هم هست بازم سه برابر من فقط از ایران داره در میاره.

ای محمدرضا خاک تو سرت با این انتخاب‌هایی که توی زندگیت انجام دادی. 🤣

بیشترین چیزی که ازش میسوزم اینه که منم مثل بقیه تلاش کردم و رفتم جلو؛ ولی تهش بخاطر چیزایی که پُشت سرم جا موند و نمیتونستم با خودم بیارم برگشتم.

گاهی میگم کاش اینجا اینقدر تفاوت وجود نداشت...

الانم حوصله‌ام سررفته؛

نفس هم که نمیتونم درست و درمون بکشم و بخاطر همین از کمبود اکسیژن سردرد گرفتم.

هیچکی هم نیست یکم برام میومیو کنه. 😕😂

دیشب ساعت ۰۲:۴۵ خوابیدم و ۰۳:۳۰ برای نماز بیدار شدم؛
فکر کنم دیگه نشد بخوابم.

رسماً دیگه نمیتونم نفس بکشم. 😑😖

پس محض رضای دخترو خودمو تو گِل میپلوکونم.