‌
و به آنها كه در راه خدا كشته ميشوند، مرده نگوييد! بلكه آنان زنده اند ولي شما نميفهميد.
(سوره بقره آیه 154)

شب آخری که حرم حضرت زینب (س) بودیم، حاج احمد اصلا توی حال خودش نبود.
مثل یک تعزیه خوان دور حرم می چرخید و بلند بلند گریه می کرد با جمله های کوتاه و ساده می خواند.
این جا رأس حسین (ع) را به نیزده زدند. عمه سادات را به اسیری آوردند.شامی ها با اهل بیت حسین (ع) کاری کردند که روی ظالم ها عالم سفید شد.
بعد از روضه یک گوشه حرم نشست و تا صبح نماز خواند و مناجات کرد. نزدیک اذان صبح آمد و سراغ یک پاسدار با لباس سبز سپاه را گرفت. ما که ندیده بودیمش. اصرار کردم که قضیه چیست؟
گفت: یاد شهید محمد توسلی کرده بودم. خیلی دلم گرفت. به حضرت زینب (س) متوسل شدم. پاسداری را دیدم که آمد و گفت: «فردا روز موعود است. دیگر انتظار تمام شد».
فردا حاج احمد عازم لبنان شد و دیگر بازگشتی نداشت.

نشاید سرزنش کردن مرا در عاشقی چندین،
جوانی بود و کارِ دل، مسلمانان چه می‌کردم؟!

شبتون به زیبایی حضور در خانه، همانجایی که دوستش دارید. 💖
@The_Path_313

اللّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَج...

اللّهُمَّ عَجِّلْ لِوَلِیِّکَ الْفَرَج...

اگر شیعه‌ی علی هستی،
خود این تشیع مسئولیت زاست؛
برخلاف مُحب که فقط احساس دارد و مسئولیتی نمی‌شناسد!

- دکتر شریعتی

درباره اوضاع فعلی و احتمال وقوع جنگ پیش‌‌روی ایران؛
مُهم اینه آدم‌هایی مثل من و شما خودمون رو برای مواقعی که وقت اثبات ادعاست آماده کنیم.

دیگه زمان وقوع و نوع امتحانی که خُداوند ازمون میگیره فقط دست خودشه.

ان‌شاءالله به حق امام زمان ( عج ) هیچوقت شرمنده و بازنده نشیم.

مغرور و مُفتخر و سربُلند از همه امتحان الهی بیرون بیایم.

چرا؟
بقیه کُجان؟!

من ولی تنها نیستم اجنّه باهام هستن.

مثلاً اجنّه روم زوم کنن،
بوم بوم کنه قلبم.

انگار یه نفر زیر مُبله،
بعضی وقت‌ها روی سقفه.

حضورش رو پذیرفتم.

بعضی وقت‌ها صدای فریزر رو،
بعضی وقت‌ها صدای یخچال رو،

وقتی تنهام یا سکوت اتاق رو گرفته در میاره.

صدا میاد، میپُرسم کیه؟!

خیالاتی میشم همش، این سر و صداها واسه چیه؟؟؟

انگار یه نفر توی کُمده، دلم میخواست باهاش دوست بشم.

اون از دُنیاش بگه،
من از دُنیام بگم،
غرق گُفت و گو شم.

حس میکنم یکی نگام میکنه،
من نمیشنوم ولی صدام میکنه.

همه‌جا باهام بوده،
همه‌جا میمونه باهام؛
نه میتونم مُنکر قضیه بشم،
نه میخوام حس کنم مثل دیوونه‌هام.

یه شب روی تخت که چشمام رو بستم،
صداش رو صاف کرد یکی؛

چشمام رو باز کردم دیدم یکی جلومه،
بهم گُفت نمیخواهد چیزی بگی.

بهم گُفت من برات یا تو بودی برام همراه،
چیزی نگو گوش بده به حرفام...

بُغض تو گُمه لای خنده،
مضنّه دلخوشی چنده؟!

شاید داری خواب میبینی منو،
شایدم واقعیته کی میفهمه؟!

من همیشه اینجا بودم،
خودتم حس میکردی اینو انگار؛
امّا به کسی نگفتی،
چون میدونستی باور کردنش نداره امکان...

امّا با خبر از توی دلت،
با خبر از حرفای توی چشت؛
یه هیولا که هیچوقت نکرده ولت،
همیشه ایمان داره بهت.