چرا همه انقدر نازن؟
آه بعضی دخترا رو که می‌بینم واقعا حس می‌کنم حکم پوره‌ی سیب زمینی رو دارم.
یا حتی خود سیب زمینی.
یا حتی اگه چهره‌شون عادی باشه باز هم اون لوندی رو دارن و اون وقت من شبیه هپی فیت (اون پنگوئن بد صدائه که پاهاش تیک داشت) ام.

صبحتون بخیر

- گوشیو بده مامان ببینم داستان چیه
+ میگه داره باب اسفنجی می‌بینه بعدا بهت زنگ میزنه...

یعنی مامانم واقعا ۱۰/۱۰ عه....

بستنی خریدم*-*

داشتم به این فکر می‌کردم بعضیا چطور می‌تونن همه رو دوست داشته و با همه خوب باشن.
یعنی خب... امکان نداره با همه بسازی.
بالاخره یکی هست روی اعصابت بره و یکی هست که صورتت رو در هم کنه و ازش خوشت نیاد.
یادمه قبلنا وقتی از یکی خوشم نمیومد خیلی راحت بهش میگفتم "اوه من ازت خوشم نمیاد" - "حس خوبی بهم نمیدی" - " دلم نمی‌خواد باهات صحبت کنم"
و چقدر اون موقع راحت‌تر بودم.

برای همین آدم‌های خیلی مهربون رو دوست ندارم.
حس می‌کنم واقعی نیستن.
آدم‌های واقعی محبتشون رو به همه تقدیم نمی‌کنن.

و الان که دارم دقت می‌کنم پارتنرهام هم آدم‌هایی نبودن که بشه توی دسته‌ی "آدم‌های با محبت و مهربون" قرارشون داد.
می‌دونید نشون دادن محبت برای من مثل این می‌مونه که من درخواست یه لیوان آب دارم فقط ولی طرفم یه سطل آب روی سرم خالی می‌کنه و همین باعث می‌شه زده بشم

اه اصلا نمی‌فهمم دارم چی می‌گم.

چی بود می‌گفت؟
I just need to be needed?

Goodnight I guess

دیگه واقعا بیدارم