نکتهٔ جالبی که توی این آیه وجود داشت و نتونستم خودداری کنم از گفتنش، این بود که وقتی از گمراهی حرف می‌زنه، از هم‌خانواده‌های «اغوا» استفاده می‌کنه.
خودِ «اغواء» در عربی معانی جالبی داره که من با استناد لغت‌نامهٔ دهخدا براتون نقلش می‌کنم:

اغوا :

[اِ] (از ع، اِمص)
مأخوذ از تازي(زبان عربی)؛
گمراهي. ضلالت. گمراه کردگي. اضلال. فريب. وسوسه. پند و نصيحت بد. برانگيختگي و تحريک و تحريض بر کارهاي بد. (ناظم الاطباء)

اغواء :

[اِ] (مصدر عربی)؛
گمراه ساختن. (ترجمان القرآن ترتيب عادل بن علي) (منتهي الارب) (ناظم الاطباء).

گمراه کردن. (آنندراج) (از منتخب بنقل غياث اللغات).
بي راه کردن. (تاج المصادر بيهقي) (از المصادر زوزني).
به گمراهي انداختن. (از اقرب الموارد).
اضلال کردن. تسويل. (يادداشت بخط مؤلف) نوميد کردن. (تاج المصادر بيهقي) (يادداشت مؤلف).

اغوا کردن : اضلال کردن. گمراه کردن. (يادداشت به خط مؤلف).

به طور کلی، اغوا یعنی گول زدن و گمراه کردن کسی، یه جاهایی هم اینطوری معنی میشه که کسی رو با فریب و وسوسه به وادی اعمال نادرست هدایت کنی - که خب البته برای ما کمی بار جنسی هم داره :) -

اینجا شخص (در قرآن، شیطان) به خدا میگه: «خداوندا، به پاس اینکه تو من رو فریب دادی و باعث اشتباه کردنم شدی؛ من هم برای موجوداتی که آفریدی، گناهان و زشتی‌ها رو در زمین زینت می‌کنم / می‌آرایم تا همه به سرنوشتی مشابه من دچار بشن.»



تقریباً به وضوح میگه که هر چه از فریب و وسوسه استفاده می‌کنه تا مردم رو به گمراهی بکشه، به سبب و برخاسته از اغوای اولیهٔ پروردگاره..
برای این‌که ثابت کنه دیگران هم در موقعیت‌های مختلف تحت تأثیر فریب همون واکنش رو نشون میدن، همون عمل رو بارها تکرار می‌کنه.
من آیات بعدی و قبلیش رو چک کردم و هیچ‌جا ندیدم که این «اغوا کردن» تکذیب یا رد بشه.

اگر اینطور حساب کنیم که شیطان باعث گمراهی انسانه، پس براساس این آیه، خدا هم باعث گمراهی شیطان بوده، نه؟

پس میشه اینطور در نظر گرفت که عامل اصلی گمراه شدن انسان هم - به نوعی - خداست؟ :)

یه جور دیگه اگر بهش نگاه کنی؛ خدا در زمین انسان رو با آزمون‌های مختلف می‌سنجه.

حتی اگر فرض کنیم شیطانی وجود نداره و تنها خداست و شیطان ماحصل نبود خدا در قلبه، خدا با قرار دادن انسان در موقعیت‌هایی که می‌تونن «اغواگر» باشن و از مسیر درست منحرفش کنن، خودش میتونه به نوعی باعث گمراهی انسان باشه...

از یه طرف دیگه، ابلیس و شیاطین شر هستن. در وجود انسان هم بخشی وجود داره به نام ”نفسِ اماره“ که شرـه و به شر و لذات
دنیوی/حیوانی فرمان میده. [حتی بدون وجود عامل وسوسه‌گرِ بیرونی که شیطان/شیاطین‌ان].
حالا، خالق کل این‌ها چه کسیه؟ :)

یه سوال دیگه، یه پیش‌فرض مطرح می‌کنم که شما ممکنه بهش معتقد باشین یا نباشید، فقط راجعش فکر کنید:
« تو نمی‌تونی صفتی رو در وجود کسی پیدا کنی که خودت فاقد اونی »‌.

بر مبنای این پیش‌فرض، من نمی‌تونم حسودی رو در وجود کسی درک و شناسایی کنم، مگر اینکه خود هم زمانی تجربه‌اش کرده باشم.
نمی‌تونم ظلم رو، تحقیر، مهربانی، عشق رو در کسی پیدا کنم وقتی خودم هیچ‌وقت تجربه‌اشون نکرده‌ام و به اصطلاح بویی ازشون نبرده‌ام.

خب..
حالا....
خدا چطور چیزهایی رو خلق کرده که خودش از اونها مبراست؟
نفس اماره رو، عقل رو، اختیار رو، نظم و قانون‌مندی و شیطان و انسان و فرشته همه آفریده و برخاسته از وجود خداوند هستن.
خدایی که پاک و منزه از هر گونه بدی و شرـه، چطور میتونه قادر به آفرینش شر باشه؟

یه کم عجیبه که در تمام قرآن شیطان با صفاتی مورد خطاب قرار می‌گیره که ابتدا خودش به خدا نسبت داد و اون هم رد نکرد.
اغواگری، فریفتن، گمراه کردن..

من واقعا عاشق وقتاییم که مص اینطوری حرف می‌زنه

چتریام مشکین دوسشون ندارم

باید می‌گفتم چتریم مشکیه دوسش ندارم؟

نمی‌دونم....

0002+4

دانلود کولر برای اندروید

@TrendsGoogle

*----------*

عه پلاگ تیل (!!!) مهر میاد

من سفید زشت می‌شم چرا مانتو سفید خریدم

چطور تو 8 روز پزشکی تهران قبول شم؟

@TrendsGoogle

باباتو بفرست سوریه