NEW BOT Телеграм, страница

پای هلو و سیب و توت فرنگی درست کردم
و اونقدر که انتظار داشتم خوب نشد الان گریه می‌کنم.

99 views𝘓𝘰𝘵𝘵𝘢, 19:33

Rain rain go away
Come again another day
All the world is waiting for the sun

95 views𝘓𝘰𝘵𝘵𝘢, 21:08

من آدمیم که به خودم اهمیت نمی‌دم.
نه فقط درمورد اولویت قرار دادن خواسته‌هام، علایق و روزمرگی‌م. من به جسم خودم اهمیت نمی‌دم.
از بچگی ضعیف بودم. قبل از یک سالگی مریضی‌هایی می‌گرفتم که یک زن با سن بالای ۵۰ سال بهشون دچار می‌شه. از وقتی یادمه داشتم آزمایش خون می‌دادم و این مریض و ضعیف بودن هیچ وقت از بین نرفت.
و من هیچ وقت یاد نگرفتم باهاشون زندگی کنم. فقط فراموششون کردم و اهمیت ندادم. مثل تمام چیزهایی که درمورد خودم بهشون اهمیت ندادم.
فراموش کردن با پذیرفتن فرق داره. بقیه فکر می‌کنن من با توجه به بیماری‌های جسمیم خیلی ذهن قوی‌ و محکمی دارم. ولی اصلا اینطور نیست. من چون قوی نیستم فراموششون می‌کنم. و وقتی بهم یادآوری می‌شه با همون قدرت اولیه برمی‌گرده.
که اوه، من قلبم مریضه.
اوه، من مغزم مریضه.
اوه، من چشم‌‌هام مریضه.
و یادآوری بیماری‌هام، کارهایی که بخاطرشون دیگه نمی‌تونم انجامشون بدم رو یادم میاره.
اوه، من دیگه نمی‌تونم برم شهربازی.
اوه، من دیگه نمی‌تونم یه ورزش رزمی کار کنم.
اوه، من دیگه نمی‌تونم گریه کنم.
و خب... حس خوبی بهم نمی‌ده.
بیچارگی، انزجار، حقارت، خشم و غم.
و باورم نمی‌شه یه سریال کمدی/پزشکی باعث شد من به خودم بیام و بفهمم دارم با زندگی‌م چکار می‌کنم. اینکه فراموش کردنشون اون‌ها رو از بین نمی‌بره و بدترش می‌کنه. اینکه مریض بودنم دلیل نمی‌شه نتونم لذت ببرم و اینکه باید مراقب خودم باشم که حتی شده یک روز بیشتر زنده بمونم.
بخاطر خودم
بخاطر چیزهایی که می‌خوام تجربه‌شون کنم.
بخاطر جاهایی که می‌خوام با چشم‌هام ببینم.
بخاطر اطرافیانم
بخاطر کسایی که دوستشون دارم.
من باید قبول کنم که بیمارم و همیشه بیمار می‌مونم. حداقل تا وقتی که درمانی پیدا شه تا بتونم بقیه‌ی زندگیم رو طور دیگه‌ای ادامه بدم‌.
ولی...
تا اون موقع سعی می‌کنم از خودم لذت ببرم‌.
پس این آخرین باریه که تا این ساعت بیدار می‌مونم و این آخرین باریه که بخاطرشون اشک می‌ریزم.
و...
صبحتون بخیر ~
۱۴۰۲/۳/۱۵

130 views𝘓𝘰𝘵𝘵𝘢, edited 03:27