امروز برای گفتن یک جمله فقط چون اعتماد به نفسش رو نداشتم به تته پته افتادم و با اینکه هیچکس حتی متوجهم نشد ولی الان حالم از خودم بهم می‌خوره.

I'm a person who takes perverse pleasure in the discomfort of others

دوست دارم دو سه ساعت بیرون باشم و دوستام جواب نمی‌دن.

اینکه فقط دو نفر بین دوستام هستن که اونقدر مطمئنم زود جواب می‌دن که روی Speed dial ان نشون می‌ده ۹۵ درصد افراد نزدیکم با تماس تلفنی مشکل دارن و هیچ وقت توی تلاش اول جواب نمی‌دن.

دقیقا ۸ بار برای عینکم بهم تیکه انداختن

یکی بیاد پیشم باهم ماراتن دزدان دریایی کاراییب بذاریم.

کارتون روباهی دانلود کردم -

من واقعا می‌خواستم بخوابم
باید ساعت هفت صبح بیدار شم
ولی تقصیر محدثه‌ست

تقصیر اونم نیست من سست عنصرم

زند‌ه‌‌ام
با تاخیر ولی زنده‌ام

دکتره احتمال آخرین روز کاری زندگی‌شه که کل مطبش رو پر کرده. حس می‌کنم یه گله گوسفندیم.

امشب شام پیش آقای دکترم با این حساب

الان فهمیدم سلما حق داره من واقعا زیاد غر می‌زنم

چرا فکر کردم پیاده برگشتن عاقلانه‌ست؟

دارم می‌میرم.

توی رمان ایرانی هم باید بلوند چشم سبز ببینم؟
بابا ولم کنین این چه زندگی‌ایه
(خودشو باد می‌زنه "اینا همه نشونه‌ست")

فردا:
- پیاده روی
- زبان یک✅
- محاکمه‌ی Beesie Dulop
- خوندن کتاب معماریم (بالاخره)
- فیلم (The Age of Adaline)؟
- زبان ۲
- خوندن First Law
- پیاده روی ✅
- زبان ۳ ✅
- فیلم (TPFC)✅

فاک من واقعا زندگی ندارم.

چند وقته دارم به یه چیزی فکر می‌کنم.
من کسیم که از کلمات محبت آمیز زیاد استفاده می‌کنم و کاملا ناخوداگاه شده. مثل پرسیدن وضعیت هوا یا سلام کردن می‌مونه هیچ منظوری پشتش نیست هیچ ارزشی پشتش نیست (برای همه‌ی جاها نه)
و این آزارم می‌ده. چون من برای کلمات و جملات ارزش زیادی قائلم و اگه بعضی چیزها خیلی و برای آدم‌های زیادی استفاده بشن اون میزان اهمیتشون رو کم کم برام از دست می‌دن.