سحابی بادبان (یکی از سحابی‌های موردعلاقه‌م)

سحابی کم کم منقبض شده و به توده‌های کوچیک‌تری تقسیم می‌شه و هرکدوم از اونا به یه پیش‌ستاره (Protostar) تبدیل می‌شن.

که اگر اینترنتم اجازه بده! عکسش رو نشونتون می‌دم!

هرچقدر جرم یه پیش‌ستاره بیشتر باشه، تکامل سریع‌تری داره و برعکس.
گاز و غبار این پیش‌ستاره اونقدر می‌چرخن و می‌چرخن تا یه صفحه‌ی تخت رو تشکیل بدن.
و بالاخره منقبض می‌شن، منفجر می‌شن.

حالا اینجا دوتا حالت داره.
اون غبارهایی که دور پیش ستاره رو گرفتن بهم می‌چسبن.
یا اجرام آسمانی کوچیک رو تشکیل می‌دن و یا اونقدر به چسبیدن ادامه می‌دن تا بالاخره سیاره بسازن! که خب این بحثش جداست.

و بعد از انقباض کامل پیش ستاره. ما بالاخره یه ستاره جوان به اسم Main-sequence star داریم!

حالا می‌تونین یه ستاره که تو این حالت باشه مثال بزنید؟
آفرین! خورشید!

حالا این ستاره در حالت عادی با هم‌جوشی هیدروژن به هلیوم می‌رسن. ولی تا کی قراره هیدروژن داشته باشن؟ بالاخره یه روزی تموم می‌شه. و وقتی که این اتفاق بیفته ستاره شروع به منبسط شدن می‌کنه و تبدیل به و غول سرخ (Red giant)و ابرغول‌سرخ (Red Supergiant) (تحت شرایط جرمی متفاوت) می‌شه!

هسته‌ی ستاره داغ‌تر و داغ‌تر می‌شه و ستاره چون دیگه هیدروژن نداره هلیومی که تولید کرده رو دوباره هم‌جوشی می‌کنه!
و اینجا کربن و اکسیژن می‌سازه.
و در همین حال که هسته درگیره، سطح ستاره شروع به خنک شدن می‌کنه و به رنگ قرمز تبدیل می‌شه.

عناصر همینطوری تغییر می‌کنن و تبدیل می‌شن تا هسته‌ی ستاره به آهن تبدیل بشه!
و بالاخره، بعد از تبدیل شدن هسته‌ی غول سرخ به آهن، ستاره منفجر می‌شه و ابرنواختر (Supernova) به وجود میاد!

حالا سر هسته چه بلایی میاد؟
دو حالت داره:
- به سیاه‌چاله تبدیل بشه.
- یه ستاره‌ی نوترونی به وجود بیاره.

حالا این چرخه جزئیات بیشتری داره که الان خسته شدم و فردا هم نیستم پس ایشالا جمعه =)

اینجا هم اگه خواستید یه نگاه بندازید ^^

من واقعا حوصله‌ی کامل کردن اساطیر نورس رو توی اون چنلم ندارین. بیاین یه کاری کنین برم سراغش خیلی تنها مونده....

چرا برای انجام هرکاری باید زور بالای سرم باشه؟