امشب The Invisible Life of Addie LaRue رو شروع کردم و... واو؟

کلماتش انگار دارن نوازشت می‌کنن انقدر که نرم نوشته شدن. امیدوارم همینطوری پیش بره و نوازشش تبدیل به سیلی نشه.

داستان درمورد ادلاینه، دختری که دعا می‌کنه که آزاد باشه، زمان داشته باشه و بتونه دنیا رو ببینه. دعاش توسط تاریکی جواب داده می‌شه ولی در ازاش، هرکس ادلاین رو ببینه فراموشش می‌کنه. ادلاین به هیچکس و هیچ‌کجا تعلق نداره.
و من فقط سه چپتر خوندم ولی نویسنده انگار کلماتش رو قبل از نوشتن صیقل می‌ده. طوری که دوست داری بلند یخونیشون فقط برای اینکه بتونی روی زبونت مزه مزه‌ کنی و ببینی واقعا همینقدر نرم هستن یا نه.
واقعا امیدوارم ناامیدم نکنه.

⌜⭒“𝐀 𝐝𝐫𝐞𝐚𝐦𝐞𝐫,” 𝐬𝐜𝐨𝐫𝐧𝐬 𝐡𝐞𝐫 𝐦𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫.
“𝐀 𝐝𝐫𝐞𝐚𝐦𝐞𝐫,” 𝐦𝐨𝐮𝐫𝐧𝐬 𝐡𝐞𝐫 𝐟𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫.
“𝐀 𝐝𝐫𝐞𝐚𝐦𝐞𝐫,” 𝐰𝐚𝐫𝐧𝐬 𝐄𝐬𝐭𝐞𝐥𝐞.⌟

✎#TheInvisibleLifeOfAddieLaRue

⌜⭒"𝐈 𝐚𝐦 𝐬𝐭𝐫𝐨𝐧𝐠𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐚𝐧 𝐲𝐨𝐮𝐫 𝐠𝐨𝐝 𝐚𝐧𝐝 𝐨𝐥𝐝𝐞𝐫 𝐭𝐡𝐚𝐧 𝐲𝐨𝐮𝐫 𝐝𝐞𝐯𝐢𝐥. 𝐈 𝐚𝐦 𝐭𝐡𝐞 𝐝𝐚𝐫𝐤𝐧𝐞𝐬𝐬 𝐛𝐞𝐭𝐰𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐫𝐬, 𝐚𝐧𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐨𝐨𝐭𝐬 𝐛𝐞𝐧𝐞𝐚𝐭𝐡 𝐭𝐡𝐞 𝐞𝐚𝐫𝐭𝐡. 𝐈 𝐚𝐦 𝐩𝐫𝐨𝐦𝐢𝐬𝐞, 𝐚𝐧𝐝 𝐩𝐨𝐭𝐞𝐧𝐭𝐢𝐚𝐥, 𝐚𝐧𝐝 𝐰𝐡𝐞𝐧 𝐢𝐭 𝐜𝐨𝐦𝐞𝐬 𝐭𝐨 𝐩𝐥𝐚𝐲𝐢𝐧𝐠 𝐠𝐚𝐦𝐞𝐬, 𝐈 𝐝𝐢𝐯𝐢𝐧𝐞 𝐭𝐡𝐞 𝐫𝐮𝐥𝐞𝐬, 𝐈 𝐬𝐞𝐭 𝐭𝐡𝐞 𝐩𝐢𝐞𝐜𝐞𝐬, 𝐚𝐧𝐝 𝐈 𝐜𝐡𝐨𝐨𝐬𝐞 𝐰𝐡𝐞𝐧 𝐭𝐨 𝐩𝐥𝐚𝐲. 𝐀𝐧𝐝 𝐭𝐨𝐧𝐢𝐠𝐡𝐭, 𝐈 𝐬𝐚𝐲 𝐧𝐨."⌟

✎#TheInvisibleLifeOfAddieLaRue

⌜⭒𝐃é𝐣à 𝐯𝐮. 𝐃é𝐣à 𝐬𝐮. 𝐃é𝐣à 𝐯é𝐜𝐮.
𝐀𝐥𝐫𝐞𝐚𝐝𝐲 𝐬𝐞𝐞𝐧.
𝐀𝐥𝐫𝐞𝐚𝐝𝐲 𝐤𝐧𝐨𝐰𝐧.
𝐀𝐥𝐫𝐞𝐚𝐝𝐲 𝐥𝐢𝐯𝐞𝐝.⌟

✎#TheInvisibleLifeOfAddieLaRue

⌜⭒𝐌𝐲 𝐧𝐚𝐦𝐞 𝐢𝐬 𝐀𝐝𝐞𝐥𝐢𝐧𝐞 𝐋𝐚𝐑𝐮𝐞, 𝐌𝐲 𝐟𝐚𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐭𝐚𝐮𝐠𝐡𝐭 𝐦𝐞 𝐡𝐨𝐰 𝐭𝐨 𝐛𝐞 𝐚 𝐝𝐫𝐞𝐚𝐦𝐞𝐫, 𝐚𝐧𝐝 𝐦𝐲 𝐦𝐨𝐭𝐡𝐞𝐫 𝐭𝐚𝐮𝐠𝐡𝐭 𝐦𝐞 𝐡𝐨𝐰 𝐭𝐨 𝐛𝐞 𝐚 𝐰𝐢𝐟𝐞, 𝐚𝐧𝐝 𝐄𝐬𝐭𝐞𝐥𝐞 𝐭𝐚𝐮𝐠𝐡𝐭 𝐦𝐞 𝐡𝐨𝐰 𝐭𝐨 𝐬𝐩𝐞𝐚𝐤 𝐭𝐨 𝐠𝐨𝐝𝐬.⌟

✎#TheInvisibleLifeOfAddieLaRue

خب همو بغل کردیم.

من بعد از ۴ ماه رفتم اینستا و واقعا خجالت کشیدم... ببخشید قول می‌دم شب تک تک پستایی که فرستادین رو ببینم و بعدش می‌تونین ازم امتحان بگیرین TT

⌜⭒𝐇𝐞𝐫𝐦𝐢𝐨𝐧𝐞: 𝐥’𝐦 𝐠𝐨𝐢𝐧𝐠 𝐭𝐨 𝐬𝐭𝐞𝐚𝐥 𝐩𝐚𝐫𝐭 𝐨𝐟 𝐚 𝐬𝐤𝐮𝐥𝐥.
⭒𝐃𝐫𝐚𝐜𝐨: 𝐀 𝐬𝐤𝐮𝐥𝐥.
⭒𝐇𝐞𝐫𝐦𝐢𝐨𝐧𝐞: 𝐘𝐞𝐬.
⭒𝐃𝐫𝐚𝐜𝐨: 𝐇𝐮𝐦𝐚𝐧?
⭒𝐇𝐞𝐫𝐦𝐢𝐨𝐧𝐞: 𝐘𝐞𝐬.
⭒𝐃𝐫𝐚𝐜𝐨: 𝐈𝐬 𝐭𝐡𝐞 𝐩𝐞𝐫𝐬𝐨𝐧 𝐝𝐞𝐚𝐝 𝐨𝐫 𝐚𝐥𝐢𝐯𝐞?
⭒𝐇𝐞𝐫𝐦𝐢𝐨𝐧𝐞: 𝐃𝐞𝐚𝐝, 𝐨𝐟 𝐜𝐨𝐮𝐫𝐬𝐞.
⭒𝐃𝐫𝐚𝐜𝐨: 𝐈 𝐝𝐨𝐧'𝐭 𝐦𝐚𝐤𝐞 𝐚𝐬𝐬𝐮𝐦𝐩𝐭𝐢𝐨𝐧𝐬.⌟

✎#DMATMOOBIL

حق نداره انقدر خنده‌دار باشه.

Dionysus at Dionysa:

من هر وقت یه مشکلی واسه‌م پیش میاد:

اون هم مثل من نصف روز رو پیچوند تا دنبال خودکارش بگرده چون وقتی اون باشه بهتر درس می‌خونه. سلام بدبخت.

I wanna be somebody to someone

مامان جونم می‌دونه من از پیاز متنفرم. یک عالمه خرد کرد خشک کرد و امروز برام پودر پیاز درست کرد که توی غذام استفاده کنم و اذیت نشم و بعدش برام غذایی که دوست داشتم امتحان کنم (فقط یک بار ماه پیش اشاره کرده بودم) رو درست کرد. و من اون لحظه با تمام وجودم حس دوست‌داشته شدن کردم.

استارشیپ بالاخره امروز عصر پرتاب می‌شه.
پرتاب قبلی ۳۱ فروردین بود که کاملا شکست خورد.

یه توییت خوندم که می‌گفت استایل و کلا خود گاث، یه پارودی از Renaissance aesthetic هست و به همین مضمون هم متبلور شده، و واقعا از این ایده خوشم اومد.
گاث آینه‌ایه که قراره جنبه‌های مضحک، گروتسک و ترسناک ویکتوریایی رو بازتاب بده. جایی که کلاسیک، ظریف و پر از افتخار به ریشه و اجداده، گاث درهم‌ریزنده‌ی اون نظم کلاسیک، زمخت و در عین حال ظریف و off-putting هست. لردهای شرافتمندی که عروسشون رو تو اتاق زیرشیروونی قایم کردن و شوالیه‌های شجاعی که قلب همرزمشون رو جویدن و دانشمندهایی که به جای رنسانس و زایش دوباره، مرگ رو تو استخون‌های بهم دوخته شده، زندگی بخشیدن. موسیقی‌دان‌هایی که حالت آرامش‌بخش کلاسيک یا جز رو گرفتن و اون رو فشردن و شکستن و بهش شوک الکتریکی دادن تا نتیجه‌ی unsettlingی بسازه که نوع دیگه‌ای از آرامش رو به شنونده می‌بخشه: آرامش تنها نبودن تو عجز، خشم و درموندگی‌.
از اون مهم‌تر، ایده‌ی اولیه‌ی گاث، توی معماری آفريده شده. عمارت‌هایی که همون جزئیات شگفت‌انگیز، پيچيده و ظریفِ رومی رو حمل می‌کنن اما به جای ماهاگونی، از آبنوس استفاده شده و به جای مجسمه‌ی فرشته‌های سفید، گابلین‌هایی با بال‌های شکسته حاشیه‌ی ساختمون‌ها رو گرفتن تا روح مذهب، شکل هولناک و واقعیش رو نشون عبادت‌کنندگان بده.
گاث، سايه‌ی disturbing، تمسخرکننده و تنهای جامعه‌ایه که با القای ارزش‌های غیر قابل دست یافتنش، احساس تنهایی و عجز بیشتری به مردم می‌ده.
And I think that's beautiful.

سردردم خوب شه میام واسه‌تون تاریخ هنر می‌گم. بحث رو باز کنیم یکم و ربطش بدیم به
✨Roman empire✨
اگه خوب نشد هم که فردا به امید خدایان آزتک.