یاد Bloody Sunday افتادم.
یک شنبه، ۳۰ ژانویه‌ی سال ۱۹۷۳
ارتش بریتانیا معترضان ایرلندی رو به گلوله بست. ۱۳ نفر رو کشت و ۱۴ نفر رو مجروع کرد.
و این تنها یکشنبه‌ی خونین ایرلند نبود.
۲۱ نوامبر ۱۹۲۰ جنگ استقلال ایرلند با بریتانیا
تعداد کشته‌ها ‌۲۰۱۴ نفر محاسبه شد که ۷۵۰ تای اونها شهروند عادی بودن.

این آهنگ‌هم برای همون جنایت اول خونده شده.

پس آره واقعا Sundays feel like death.

حالا ایرلند هم اونقدر بی‌صدا نبود. از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۸ به مدت تقریبا سی سال ایرلند شمالی درگیر جنگ‌های چریکی و نامنظم شد که شروعش اختلافات پروتستان‌ها و کاتولیک‌ها بود ولی کم کم گسترش پیدا کرد و بریتانیا درگیر شد و ملی‌گرایان ایرلند شمالی تمام تلاششون رو برای صدمه زدن انجام دادن.
درسته که آخرش با توافق دوطرف تموم شد ولی حدود پنجاه‌هزار نفر تلفات جنگی چیزی نبود که بشه انقدر راحت ازش گذشت مخصوصا وقتی که نزدیک دوهزار نفر از شهروندان عادی کشته شدن.

این آهنگ هم برای همون جنگ‌ها خونده شد.

و خب من خفه می‌شم دیگه.

ولی حتما آهنگ سوم رو گوش کنین چون آه(۱) کالوم خوندش و آه(۲) لهجه‌ی ایرلندیش غلیظ‌تر از هر زمان دیگه‌ست.

تسلیم شدم و Audiobook ادلاین رو دانلود کردم. باید صدای این تاریکی و نحوه‌ی حرف زدنش رو بشنوم. نه اینکه فقط کلماتش رو بخونم.

⌜⭒𝐘𝐨𝐮 𝐡𝐚𝐯𝐞 𝐫𝐮𝐢𝐧𝐞𝐝 𝐭𝐡𝐞 𝐨𝐧𝐞 𝐭𝐡𝐢𝐧𝐠 𝐈 𝐬𝐭𝐢𝐥𝐥 𝐡𝐚𝐝.
⭒𝐇𝐨𝐰 𝐬𝐚𝐝, 𝐭𝐡𝐚𝐭 𝐲𝐨𝐮 𝐡𝐚𝐝 𝐨𝐧𝐥𝐲 𝐝𝐫𝐞𝐚𝐦𝐬.⌟

✎#TheInvisibleLifeOfAddieLaRue

خب تصمیم اشتباهی بود.
من جنبه ندارم.

Baby Ian 🌱

اسپاتیفایم شمشیر رو امروز از رو بسته.