الان می‌خوام گریه کنم.

آریوبزرن بیا برو دستیگرش کن.

*تیام از گربه‌هاش وحشی‌تره*
جمله‌ی امروز

ما هیچ وقت فضایی‌ها رو حتی اگه وجود داشته باشن (که صد در صد دارن) نمی‌بینیم.

https://news.1rj.ru/str/ToColoradoAndBack
Moana-Moana
-m

کاش دوبله‌ی چرت گلوریش توی مغزم پخش نشه

و یو یانگ دوست داشتنی سال بالاییم بود

یو یانگ 🤝 بیون بکهیون

دوست دارم حرف بزنم ولی نمی‌دونم چی بگم.

بیا برام از فیلمی که خیلی دوسش داری بگو
و این که چرا دوسش داری

The Imitation Game
یادمه بار اول که دیدمش به سختی می‌تونستم پلک بزنم. فیلم‌های با ژانر جنگ همیشه موردعلاقه‌م بودن (جنگ تاپیک موردعلاقه‌مه) ولی این یکی خیلی با بقیه فرق داشت.
من موقع دیدن فیلم حرف می‌زنم. چه وقتی تنها باشم چه با یک نفر دیگه. ولی وقتی دیدمش حتی یک کلمه نگفتم.
فقط بی‌صدا نگاهش کردم و اشک ریختم و خندیدم و به محض اینکه تموم دوباره از اول پلی کردمش.
هیچ وقت هیچ فیلم دیگه‌ای این تاثیر رو روم نداشت. شاید بشه گفت Anthropoid و Shutter Island بعد از اون قرار بگیرن (با اولی اگه تنها بودم می‌تونستم دوبار گریه کنم)
ولی خب...

فهمیدم

بیاین این رو یکم علمی کنیم

می‌دونید بزرگترین اجرام جهان چی هستن؟
خوشه‌های کهکشانی.
اونقدر بزرگترین که می‌تونن از ۲۰ تا چندین هزار کهکشان رو توی خودشون جا بدن.

ما توی خوشه‌ی کهکشانی محلی [Local Group] زندگی می‌کنیم. جایی که کهکشان راه شیری همراه با ۵۳ کهکشان دیگه توش قرار گرفته.
مرکز این خوشه بین راه شیری و آندرومدا که از بزرگترین کهکشان‌های این خوشه هستن قرار گرفته.

توی هرکدوم این ۵۳ کهکشان به اندازه‌ی سلول‌های بدن ما سیاره و ستاره وجود داره.
پس اینکه با توجه به این موضوع ما فکر کنیم انقدر خفنیم که توی این همه جا و مکان فقط ما وجود داریم یکم مسخره‌ست.
ولی

چرا می‌گم هیچ وقت نمی‌بينمشون؟
بیاین از آندرومدا شروع کنیم.
کهکشانی که با سرعت 402 هزار کلیومتر بر ساعت داره به کهکشان راه شیری نزدیک می‌شه و بزرگترین کهکشان نزدیک به کهکشان راه شیریه.

این کهکشان در حال حاضر، ۲.۵ میلیون سال نوری با ما فاصله داره.