دو نصفه شبه و خواستم کتاب دانلود کنم.
ولی یادم افتاد توی هیچ کتابی Ty رو پیدا نمی‌کنم و جلد آخر رو قول دادم نخونم و یهو جدا بغض کردم. این مرد برای ده روز کل زندگی من بود.

جدا دلم براش تنگ شده. و دلم نمی‌خواد هیچ کتابی بخونم و با هیچ شخصیتی آشنا شم چون اونا Ty نیستن و ندارنش‌.

پسرمو بهم بدین

حس می‌کنم دل می‌زنم. مثل یه شیرینی که بخاطر قند بیش از حدش یکی دو گاز نمی‌تونی بزنی. مثل غذایی که بخاطر تندیش یکی دو قاشق نمی‌تونی بخوری.

ولی خب فعلا موهای قشنگی دارم پس مهم نیست

جنگ حالم رو بهم می‌زنه.
واقعا حالم رو بهم می‌زنه. در حدی که دلم می‌خواد بالا بیارم و نجات سرباز رایان یکی از همون فیلم‌هایی بود که با هربار دیدنش حالت تهوع می‌گیرم و از انسان بودنم متنفر می‌شم.
پس چرا انقدر درموردش می‌خونم و چرا مغزم اصرار داره تمام نکات و جزئیات رو به خاطر بسپاره. چرا باید بدونم FGM-148 Javelin چیه و رنجش چقدره؟ چرا باید بدونم Multiple launch rocket چیه و چکار می‌کنه؟

هیچ حرفی واسه‌ش ندارم حتی خلاصه هم بهتون نمی‌دم‌. تنها چیزی که می‌گم یه wow ایتالیکه‌.

یکی از بهترین بازیای مارشال گرین بود.
اصلا واقعا آخ‌‌.

من اصلا گیت کیپ کردن بلد نیستم ولی Ty مال خودمه و نه اسم کتابشو میارم نه درموردش حرف می‌زنم. به هیچکدومتون نمی‌دمش.

چرا روز جمعه ساعت ده و نیم صبح انقدر شلوغه؟ چرا مردم نمی‌خوابن؟

من موقع اسمات خوندن

من وقتی بغلش می‌کنه دست می‌کشه رو سرش

"Peace, Kent; Come not between the Dragon and his wrath!"

مسمسمسووس مگ نگفته بودن مدوسا زشته پس جرا انقد تپلی بامزسسسسس😭😭😭😭 مگ نگفتن این بچه از کمر ب پایین تنه مار داشت پ چرا ادمه خدایا گرگیجه گرفتم سننشنس😭😭😭😭😭