می‌دونید، جنگ مال ما نیست. مال ابر قدرت‌هاییه که یک کشور رو توی دستشون دارن و مردمی که قسم خوردن ازشون محافظت کنن رو مثل گوشت جلوی توپ قربانی می‌کنن و مجازات نجنگیدن براشون مرگه.

دقیقا. هر کشوری بهانه‌های خودش رو داره که ممکنه برای مردم قابل قبول به نظر برسه. هر کشور دلایلی داره که بخاطرشون دست به کارهای غیرقابل بخشش زده.
ولی آخرش می‌رسیم به این که آیا ارزشش رو داشت؟

خانواده‌م اندازه‌ی من جیک جیلنهال رو دوست ندارن و این ناراحتم می‌کنه. هق.

سوالی که پیش میاد اینه که بعد مسترز، The rookie ببینم یا 911؟

تیام برو کاراتو انجام بده جای لیست درست کردن برای سریال دیدن احمق دلقک اه.

سلام سلام
صدای ساغر را میشنوید که رشته اش موزه است و میخواد یکوچولو اطلاعات از موزه لوور بهتون بده که خب حس میکنم اصلا جدای بحث علمی و فلان، دونستنش برای خودمونم خوبه که ببینیم چیکار کردن باهامون

دوستم چندماه بعد از وقتی که فن فیکشنی که توی ۱۳ سالگی نوشتم رو خوند:

یه فیلم دیگه که من بخاطرش نمی‌تونستم چشم از صفحه‌‌ی تلویزیون بردارم. هر لحظه‌ی
یک حدس متفاوت داشتم و لحظه‌ی بعدش بهم ثابت می‌شد اشتباه کردم. تا ثانیه‌ی آخر حتی نتونستم به احتمال اینکه قراره چی بشه فکر کنم و واقعا خوشحالم انقدر تونست هیجان‌زده نگهم داره.

i love evil characters. the worst ones. give me broken bleeding sore bruised characters who turn away from affection. give me the ones who are BARELY redeemable.

دیروز ازم خواستید درمورد جنایات جنگی ژاپن و استرالیا حرف بزنم. می‌خواید کتاب بفرستم؟

آپلود کنم؟ بذارم؟ فعلش چی می‌شه؟ همون.

تا آپلود بشه (که صدها سال طول می‌کشه) بیاین با یه روی دیگه از جنگ به اسم بمباران استراتژیک آشناتون کنم.