مهمه شکی درش نیست.
ولی تا یک روز یک ماه یک سال.
انسان بالاخره جایی کم میاره چون هضم این دوگانگی براش سخته و تطابق دادن و تمایز دادن افکار و رفتار و شخصیت طرف مقابل از یه جایی به بعد خسته‌کننده می‌شه.
سوال اینجاست که "تا کی"؟

ما انسان‌ها بخوایم نخوایم به حواسمون وابسته‌‌ایم. نیاز داریم لمس کنیم بشنویم ببینیم تا یه سری چیزها رو باور کنیم. ولی اینکه همه‌ش توی جنگ باشیم با چیزی که جلوی صورتمونه چیزی که می‌دونیم توی ذهن طرفه یه جایی از پا درمون میاره.

میدونم این دو تا چیزی که گفتم بیش از حد از همدیگه تأثیر میپذیرن که بشه جدا در نظرشون گرفت. داریم فرض میکنیم که مثلا میشه، و حالا که شده انتخاب شما کدوم یکیه.‌

اولی
من آدمی‌ام که نیاز دارم بهم اطمینان خاطر داده بشه بابت رابطه‌ای که دارم (می‌دونم رفتار سالمی نیست). و کسی‌ام که نمی‌تونم رابطه‌م رو با "تیام می‌دونی که منظوری نداشت. تو که می‌شناسیش. حالش خوب نبود حالا. توی دلش هیچی نیست.) ادامه بدم. من کسی‌ام که رفتارها و کلمات رو شاید یکم بیش از حد عادی آنالیز کنه و وقتی رفتار یک فرد با شخصیتی که بهم نشون می‌ده همخونی نداشته باشه ناخوداگاه استرس می‌گیرم و نیاز دارم بین خودمون فاصله ایجاد کنم چون آدم خواسته یا ناخواسته داره گمراهم می‌کنه.

مهم نیست چقدر دوستم داری وقتی نشونش ندی و من دوست داشتن تو رو حس نکنم برام ارزشی نداره تو من فقط رو توی ذهنت دوست داری‌.

نفس عمیق می‌کشه

به راوش بگید کم دروغ بگو

سوپرنچرال واقعا سریالیه که برای همه چی میم و گیف داره. منبع بی‌پایانه.

نمی‌تونم لایو ببینم و ناراحتم

اینکه اولیور و راین می‌شینن باهم توی ao3 فن فیکشن درمورد buck و eddie می‌خونن و برای هم می‌فرستن خیلی ترسناکه.

تو خیلی خوشگلی کاش می‌شد از روت کپی کرد.

سوال اینجاست ۶ صبح جمعه چرا بیدارید

پچ موردنیازم

Ship so good they killed them both

Ship so good they gave one of them catholic guilt

matching tattoos ✨

Uh

the only people who can say "i can fix him" and then actually do fix him are fanfiction writers