the feeling's mutual *sobs*

دیدن تلاش آدم‌ها رو دوست دارم. مدرسه، دانشگاه، خانواده، کار و هزارتا مسئله‌ی دیگه که برای رد شدن ازشون تقلا می‌کنن. هر روز. بلا استثنا. برای بعضیا حتی چیزی که باید بخاطرش تلاش کنن خودشونه. فکرشون، جسمشون و روانشون غولی می‌شه که هر قدم برداشتن به سمتش از جابه‌جا کردن کوه با دست خالی سخت‌تره.

دیدنش باعث می‌شه منم دلم بخواد برای خودم تلاش کنم حتی شده یه قدم.

و خب همه‌تون رو می‌بینم.
شاید فکر کنید برای هچیکس زحمتی که می‌کشید مهم نیست و همه انقدر درگیر زندگی خودشون هستن که دست و پا زدن شما به چشم نمیاد. ولی می‌بینم و بهتون افتخار می‌کنم ازتون ممنونم.

thank you :(

توهم باعث شدی دلم بخواد شنا یاد بگیرم با اینکه هیچ وقت حس خوبی بهش نداشتم ~

آقا :(((((

من گفتم امروز روز خوبیه؟ من گ- اشتباه کردم.

یکی از مشکلاتی که با فانتزی‌نویس‌ها دارم (مخصوصا زن‌ها...ببخشید) اینه که اصرار دارن شخصیت اصلی‌شون به جنگ بره و یه ارتش رو فرماندهی کنه ولی اونقدر تحقیق نمی‌کنن که یه زره مناسب براش بنویسن! یعنی خب عزیزدلم زره دختر ۱۷ ساله‌ی قصه‌ی ما نباید جا برای سینه‌هاش داشته باشه!

زره زن و مرد هیچ فرقی نباید داشته باشه چون تنها چیزیه که توی جنگ جنسیتی نیست و کاملا برای محافظت ساخته شده. انقدر سعی نکنن تغییرش بدن کاش.

آره سارا جی ماس با تو هم هستم

یه دلیلی داره که سربازهای زن موهاشون رو کوتاه می‌کنن یا به محکم‌ترین شکل ممکن می‌بندن.

من داشتم زبان می‌خوندم چی شد اصلا اومدم اینو گفتم یهو...

لایک... آره مردم عامه هم می‌تونستن برن مثلا شکسپیر ببینن ولی let's be real

art is for rich people

شاید چند هزارسال پیش سرخپوست‌ها پیکره‌تراشی می‌کردن و نقاشی‌های صخره‌ای داشتن که همه‌شون نمادین بوده و شاید لویی لوئن فرانسوی سعی داشت با ترسیم زندگی ساده چیزی رو ثابت کنه ولی هنر از یک جایی به بعد فقط برای راضی کردن ثروتمندان بوده و فقط همون ثروتمندان بهش دسترسی داشتن.

و اون هنر حتی نیاز نیست هنر خوبی باشه تا سیرشون کنه. اندی وارهول رو یادتون نره.

تمام زن‌هایی که به ارتش می‌پیوندن امکان داره تا پنج ماه اول حتی پریود نشن و از قبلش این رو بهشون می‌گن که نترسن. استرس و ترس و فشار اونقدر زیاد هست که کامل تا چند ماه قطعش کنه.