لایک... آره مردم عامه هم می‌تونستن برن مثلا شکسپیر ببینن ولی let's be real

art is for rich people

شاید چند هزارسال پیش سرخپوست‌ها پیکره‌تراشی می‌کردن و نقاشی‌های صخره‌ای داشتن که همه‌شون نمادین بوده و شاید لویی لوئن فرانسوی سعی داشت با ترسیم زندگی ساده چیزی رو ثابت کنه ولی هنر از یک جایی به بعد فقط برای راضی کردن ثروتمندان بوده و فقط همون ثروتمندان بهش دسترسی داشتن.

و اون هنر حتی نیاز نیست هنر خوبی باشه تا سیرشون کنه. اندی وارهول رو یادتون نره.

تمام زن‌هایی که به ارتش می‌پیوندن امکان داره تا پنج ماه اول حتی پریود نشن و از قبلش این رو بهشون می‌گن که نترسن. استرس و ترس و فشار اونقدر زیاد هست که کامل تا چند ماه قطعش کنه.

همه از اندی وارهول متنفرن به غیر پولدارهای بی‌مغز و اونایی که می‌خوان ادای فرهیختگی و علاقه به هنر رو دربیارن.

اینکه ببینی ریشه‌ش توی یه جهنم هنری‌ای به اسم لندنه خیلی مطنقی‌ترش می‌کنه.

هر چیزی نباید زیرمجموعه‌ی هنر قرار بگیره. هرچقدر که عامه‌ی مردم اصرار داشته باشن به هنر خطاب کردنش.

بچه‌ها جون من هیچی از هنر سر درنمیارم می‌شه بگید چرا

اندی وارهول درسته آدم منفوریه ولی هوش بالایی داشت. اینطور بود که خب! شما که هر آشغالی رو بالا می‌برید و قیمت می‌ذارید و هنر خطاب می‌کنید ببینم با اینا چکار می‌کنید! و خب مردم احمق هم به جای اینکه ببینن قصدش برای این کار چیه بالا بردنش و طرفدار پیدا کرد و در حدی که کارهاش تا ۲۰۰ میلیون دلار هم به مزایده گذاشته می‌شدن.

چیزی که واقعا نمی‌فهمم اینه که فرقش با مثلا جکسون پولاک چیه

چرا یکی‌شون آشغاله اون یکی نیست؟
(وقتی از نظر منی که دارم نگاه می‌کنم تقریبا effortی که توی خلق اثرشون به کار برده شده یکیه و از نظر زیبایی‌شناسی هم شبیه همن)

نمی‌دونم جکسون پولاک گفتنت عمدی بود یا نه چون سبک اندی وارهول کاملا متضاد اکسپرسیونیم انتزاعیه =)

این سبک دقیقا بعد از جنگ جهانی دوم شکل گرفت و بیشتر برای تخلیه‌ی روانی خود هنرمند استفاده می‌شه. هیجانات و احساسات و عواطفی که هنرمند توی اون لحظه حس می‌کنه و حتما نباید موضوع خاصی داشته باشه. بعضی‌ها وقتی عصبانین مسیح رو به تصویر می‌کشن و بعضی‌ها فقط قلمو رو می‌کوبن روی بوم.
و تو سبک اندی وارهول رو چیزی مثل دادائیسم مدرن در نظر بگیر.

باز هم تران خیلی بهتر از من می‌تونه توضیح بده

تیشرت موردعلاقه‌مو پیدا کردم