یکی از بدترین ظلم‌هایی که می‌شه در حق کسی کرد، عاقل و بالغ‌تر از دیدنش نسبت سنشه. علاوه بر اینکه توقع‌های شخصی رو بالا می‌بره، وقتی هم که به خود اون فرد بگن، حس مسئولیت خردکننده‌ای بهش القا می‌شه.
بچه‌ای که شیطنت نمی‌کنه هنوز بچه‌ست، اما امن نیست، معمولا حتی هیچ پناهی نداره. وقتی بهش گفته می‌شه بزرگ‌تر و عاقل تر از سنشه فقط مشکلش تشدید می‌شه. وقتی ازش توقعات خاصی داشته باشن، فقط نابودش می‌کنن.
این به هوش، واقع‌گرایی یا منطقی بودن ربطی نداره. بزرگ شدن به اندازه کافی سخته و وقتی ازت توقع داشته باشن بیشتر رشد کنی، احتمالا چیزی جز یک روان داغون واست نمی‌مونه. افسردگی، اضطراب، تراست‌ایشوز و غمی دائمی.

به جز زیاد کردن مسئولیتش اعتماد به نفس نا‌به‌جایی پیدا می‌کنه که خیلی وقت‌ها می‌تونه براش مشکل‌ساز بشه و بیشتر شدن اختلافاتش با اعضای خانواده صرفا برای اینکه "اگه می‌گن بزرگتر از سنش رفتار می‌کنه چرا اجازه‌ی فلان کار رو بهش نمی‌دن." و گیج شدنش بخاطر اینکه هر وقت بخواد کاری انجام بده برای خودش و یا حتی رشته‌ی تحصیلی‌ش رو انتخاب کنه بچه‌ست و نمی‌فهمه ولی وقت‌هایی که به نفع اطرافیانه آدم عاقل و بالغیه.

اگه می‌گید کسی عاقله و بیشتر از سنش می‌فهمه باید همیشه و توی تمام موارد اینطوری باشه و اگه اصرار دارید بهش یادآوری کنید حداقل انقدر انصاف داشته باشید که گزینشی انجامش ندید.

و من اصلا بیشتر از سن فهمیدن رو درک نمی‌کنم. هر نسل از نسل قبلی دسترسی‌های بیشتری به خیلی‌‌ چیزها داره و کنترل کمتری روشه و یاد گرفته هرچیزی رو بدون فکر قبول نکنه. و این جمله فقط وقتی استفاده می‌شه که با کسایی که توی دهه‌ی ۵۰ یا ۶۰ به دنیا اومدن مقایسه می‌شن.
اوه بچه‌ی ۴ ساله‌ت یاد گرفته حیوانات وحشی هم حق زندگی دارن؟ نه اون انیشتین نیست خرس برادر دیده!
بچه‌ی ۷ ساله‌ت ازت خواسته کتا‌ب‌های علمی براش بخری؟ نه اون آلن تورینگ نیست جیمی نوترون دیده

حالا که دارم حرف می‌زنم بیاید بهتون چندتا دیگه از سایت‌های موردعلاقه‌م رو معرفی کنم

Open Historical Map

این یه سایته که شما تاریخ رو وارد می‌کنید و اون نقشه‌ی دنیا توی اون تاریخ رو نشونتون می‌ده!

Running Reality

اینم تقریبا همونه ولی جنگ‌ها و اتفاقات بیشتری رو پوشش می‌ده.

دارم خفه می‌شم =)))))

Varus! VARUS! GIVE ME BACK MY LEGION!!!!

اگوستوس وقتی خبرها رو می‌شنوه:

فیلم بدی رو برای امشب انتخاب کردم
قراره بی‌خوابی بکشم سرش

سلام
مثل سگ خوابم میاد
خداحافظ

fanfiction so good you start believing in marriage again

من وقتی دارم توی پی‌وی سارا فن فیکشن می‌خونم

جنگ داخلی دوم آمریکا بین نیروهای غربی و جدایی طلب با رهبری تگزاس و کالیفرنیا و حکومت فدرال ایالات متحدا‌ی آمریکا. خبرنگارانی به کل کشور سفر می‌کنن تا بتونن به رئیس جمهور رسیده و قبل از مرگش باهاش مبارزه کنن و بپرسن نظرش درمورد استفاده از نیروی هوایی کشور برای مردم عادی چیه!

هفته‌ی پیش کتابی رو شروع کردم که درمورد یه عکاس جنگ اسکاتلندی توی افغانستان بود. اونقدر توجهم رو جلب نکرد و کنار گذاشتمش تا شاید بعدا دوباره امتحانش کنم.
و چند روز بعدش، این فیلم رو دیدم‌.
انسان‌های که برای ثبت وقایع جنگ وسط خط مقدم حرکت می‌کنن. زنان و مردانی که مستقیم روبه‌روی تانک می‌ایستن و ازش عکس می‌گیرن و کسانی که خشونت رو مستند می‌کنن. فقط و فقط بخاطر اینکه به مردم کشورشون نشون بدن که ببینید! این کاریه که نباید انجام بدید! این عاقبتتونه!
و هیچکس هیچ وقت واقعا به حرفشون گوش نمی‌ده‌. جنگ برای انسان‌ها تا زمانی که برای خودشون اتفاق نیفته جالبه.
فیلمی که روند کند اولش باعث شد چندبار تلگرام و توییترمو چک کنم ولی با اولین شلیک کنار گذلشتمش. فیلمی که تا لحظه‌ی آخر با استرس حرکات بازیگرها رو دنبال می‌کردم. بازیگرهایی که اون لحظه برای من واقعا خبرنگارهایی بودن که بخاطر ثبت وقایع جونشون رو به خطر می‌نداختن.