این چالش‌های زبانی رو خیلی دوست دارم. اینکه ببینی کجا باید چه صدایی رو استفاده کنی و کم کم خودت رو عادت بدی که بدون فکر کردن بخونی خیلی قشنگه.

حتی دلم نمی‌خواد درموردش خلاصه بنویسم. حتی نیاز نیست فراستی درونم رو از توی صندوقی که چندین متر زیر زمین خاکش کردم دربیارم تا بخوام بهش از ده، دو بدم!
روابط گنگ شخصیت‌ها و داستان نصفه و شلخته و ایده‌ی ناقض و کار نشده‌ای که نتیجه‌ای جز گیج کردن بیننده نداشت و پیچیدگی‌های مسخره‌ای که فقط فیلم رو از چیزی که هست بدتر می‌کردن و پاینی که حتی ارزش پایان بودن نداشت.
و اون دو نمره رو هم فقط بخاطر موسیقی متن زیباش و فیلمبرداری حرفه‌ایش دادم.

در ازای به دست آوردن بزرگترین خواسته‌ی زندگیت، حاضری چه چیزی بپردازی؟ می‌تونی زیباترین زن دنیا باشی. می‌تونی تا آخر عمر حتی یکبار سرما هم نخوری. می‌تونی پدر پیر دم مرگت رو تا سالها سالم و زنده نگهداری و می‌تونی با میس یونیورس امسال ازدواج کنی.
فقط باید بهاش رو بپردازی. مهم نیست اگه فکر می‌کنی توانش رو نداری.
گربه می‌خوای؟ سگ همسایه رو بکش
شوهرت مریضه؟ یه مکان عمومی رو بمب‌گذاری کن
کوری و می‌خوای دوباره ببینی؟ به یکی تجاوز کن
می‌تونی هرچی می‌خوای باشی، فقط کافیه به "اون" بسپاریش.

خیلی وقت بود یه کار ایتالیایی به این خوش‌ساختی ندیده بودم و آخرین چمبر پیس خوبی که دیدم اکسیژن بود. هنر ظریف بازیگرهایی که باید توی یک لوکیشن توی زمان محدود چندین احساس رو به نمایش بذارن و بدون اینکه مستقیم چیزی بگن داستان خودشون رو برات تعریف کن. و شخصیت اصلی حتی نصف بقیه‌ی شخصیت‌ها دیالوگ نداره و تک تک کلافگی‌ها و کشمکش‌های درونیش باید توی حرکات بدنش مشخص باشه. چمبر پیس ساختن کار هرکسی نیست و انقدر زیبا درش آوردن سخته. ممنونم آقای ژنووزه~

عه وا یک جونتون مبارک

اینو واسه‌م بخرید

اگه هیچکس از این مرد متنفر نباشه یعنی من مردم

یعنی شمایی که دیسلایک دادین از جان وینچستر خوشتون میاد؟

دلم می‌خواد حرف بزنم ولی نمی‌دونم چی بگم

ببینیدش :(